Намрын оройн нарны бүдэг шаргал туяа сумын дэлгүүрийн тоос манарсан шилэн цонхыг нэвтлэн тусжээ. Хөхцэцэг дэлгүүрийн үүдэнд байх модон вандан дээр суугаад, замын тоосонд сааралтсан гутлынхаа хошууг ширтэн гөлөрнө. Түүний царай хэчнээн тоос шороонд бохирдсон ч төрөлхийн зөв хэлбэр, хөмсөгний нь нум, говийн халуун салхинд бага зэрэг гандсан ч гэлээ толигор торгомсог арьс нь энэ сумын хамгийн үзэсгэлэнтэй охин гэдгийг гэрчилнэ. Арван долоохон насандаа тэрээр цэцэг мэт дэлгэрч байлаа.

Сумын төвийн залуус түүний хажуугаар өнгөрөхдөө дуугаа хураан, хурдхан шиг зайдуу өнгөрч, алсаас эргэн харна. Хичээлийн байрнаас дэлгүүрийн хооронд намирсан урт үсээ намируулан гүйх Хөхцэцэгийг хэн ч энэ жижигхэн сууринд үлдэнэ гэж бодож байсангүй. Түүнийг хот газар сургуульд сураад, өндөр боловсрол эзэмшинэ гэж бүгд итгэдэг байв. Гэвч хүний хувь заяа гэдэг салхины аясаар өөрчлөгдөх нүүдлийн үүл мэт тогтворгүй.

Тэр зун сумын наадмаар Хөхцэцэг Тулгыг олж харсан юм. Тулга бол хил орчмын отрын нутагт, өргөн уудам талд улаан хуцыг уулга алдуулан малладаг, нүдэндээ галтай, цөөн үгтэй жинхэнэ монгол адуучин залуу. Түүний салхинд борлон хагарсан гар, морин дээрээ ямар ч төвөггүй тогтох байдал, өөртөө итгэлтэй харц нь Хөхцэцэгийн зүрхэнд өмнө нь мэдэрч байгаагүй нэгэн сонин чичиргээг үүсгэв. Суурин газрын хөвгүүдийн нялуун үг, гоёж гоодсон төрхөөс илүүтэй, хээр талын зэрлэг салхи шиг тэр нэгэн залуу охины сэтгэлийг соронзон мэт татжээ. Сэтгэл гэдэг хаашаа ч эргэж, хэнийг ч шүтэхийг таашгүй билээ.

Анхны хайр гэдэг хүнд тунгалаг атлаа ямар ч шүүлтүүргүй шууд л ирдэг ажээ. Хөхцэцэг хичээл номоо бүрмөсөн орхив. Аав ээжийнх нь үглэх, багш нарынх нь зэмлэх түүнд огт хамаагүй болж, зөвхөн Тулгын улаан хуцны туурай тачигнаж, гэрийнх нь гадаа буух тэр мөчийг л хүлээдэг болов.

Намрын дунд сараар, өвөлжөө рүүгээ нүүхээс өмнө Тулга түүнийг авахаар ирэв.

“Чи надтай хамт явах уу? Говийн гүнд амьдрал хатуу шүү” гэж Тулгыг асуухад Хөхцэцэг огтхон ч эргэлзэлгүйгээр “Би хаана ч чиний дэргэд л байвал болно” гэж хариулжээ.

Ингээд сумын төвийн “гоо бүсгүй” адуучин залуугийн гэргий болж, алс хэтэй, хил дагуул отрын нутаг руу явав. Эхний саруудад бүх зүйл зүүд мэт байлаа. Өглөө болгон хамтдаа цай ууж, адуугаа бэлчээхэд мордуулаад, орой нь галын дэргэд хоёулхнаа суух тэр жаргал Хөхцэцэгийн хувьд ертөнцийн хамгийн дээд утга учир байв.

Гэвч байгаль, амьдрал цэвэр романтик хайр дурлалаас илүү хатуу байдаг. Эхний өвөл охиныг мөн ч их...... Цаашаагаа унших уу?!