Гадаа бороо зүсэрч, цонхны цаана хотын чимээ бүдгэрэн сонсогдоно. Би зурагтын суваг эргүүлэн суугаа ч юу гарч байгаад анхаарал хандуулж чадахгүй байлаа. Миний хажууд Энгүүн утсаараа тоглоом тоглож, үе үе "Пөөх, яаж байгаа юм бэ?" хэмээн байрны найзуудтайгаа чатаар хэрэлдэнэ. Энэ дүр зураг сүүлийн нэг жил бидний амьдралын салшгүй хэсэг болж хувирчээ.

Энгүүн бид хоёр анх танилцахад тэр их өхөөрдөм, зөөлөн сэтгэлтэй залуу шиг санагддаг байв. Гэвч цаг хугацаа өнгөрөх тусам түүний тэр "зөөлөн" чанар нь арчаагүй байдал, хэт эмзэг зангаар солигдсон юм. Тэр ажил хайхаас залхуурч, аав ээжийнхээ өгсөн хэдэн төгрөгийг барьсаар байрны ах нартайгаа шар айраг ууж өдрийг өнгөрөөнө. Хэрэв би нэг л хатуу үг хэлбэл тэр дороо нүднээс нь нулимс цийлэгнэж, намайг буруутгаж эхэлнэ.

"Энгүүн, чи хэзээ ажил хайх юм бэ? Бид хоёр ингээд суугаад байж болохгүй шүү дээ," гэж намайг аяархан асуухад тэр утсаа ширээн дээр шидлээ.

"Чи дахиад л эхэллээ. Надад хэцүү байгааг чи мэдэхгүй байна уу? Хүмүүс намайг ойлгохгүй байна," гээд тэр уйлж эхлэв. Тэр яг л жаахан хүүхэд шиг. Энэ дүр төрхийг харах тусам миний дотор байсан хайр халамж үзэн ядалтаар солигдож байлаа. Гэхдээ хамгийн хэцүү нь бидний дотно харилцаа байсан юм. Хөнжилдөө ороход тэр надад хэзээ ч эмэгтэй хүний таашаал, сэтгэл ханамжийг мэдрүүлж чаддаггүй байв. Түүний бие физиологийн дутагдалтай тал нь дээрээс нь нэмэгдээд маш хурдан дуусдаг тэр байдал нь намайг өөртөө итгэлгүй, үргэлж дутуу дулимаг мэдрэмжтэй үлдээдэг байлаа.

Ямар нэг зүйл өөрчлөгдөх ёстой байв. Тэр үед л би Буянаатай танилцсан юм. Буянаа бол Энгүүний багаасаа хамт өссөн, дүү шиг нь үздэг залуу. Гэхдээ тэд гаднаасаа ч, доторх зан чанараараа ч тэс өөр.

Нэг орой Энгүүн найзуудтайгаа гараад явчихсан хойгуур Буянаа манайд