Болсон явдал

Нөхөр нь эхнэрээ арван жил өөр эртэй хардаж зовоожээ. Гэтэл нэг өглөө эхнэр нь...

Хөвсгөл

2026.10.27, 20:30

Нөхөр нь эхнэрээ арван жил өөр эртэй хардаж зовоожээ. Гэтэл нэг өглөө эхнэр нь...

474 views

НӨХӨР НЬ ЭХНЭРЭЭ ӨӨР ЭРТЭЙ ХАРДАЖ АРВАН ЖИЛ ЗОВООЖЭЭ. ГЭТЭЛ НЭГ ӨГЛӨӨ ЭХНЭР НЬ НУТГИЙНХНЫ ЦЭЭРЛЭСЭН ЭР РҮҮ ГАНЦААРАА ЯВААД ЭРГЭЖ ИРСЭНГҮЙ...

Нансал нөхрийнхөө гэрээс гарахдаа дахин эргэж ирэхгүй гэдгээ мэдэж байлаа. Хоймрын авдран дээр үлдээсэн захидалд нь өөр эрийн нэр байсан бөгөөд тэр хүнийг нутаг усныхан аль хэдийн үхсэнд тооцжээ. Гэвч нөхөр нь захидлыг уншаад араас нь очвол эхнэрээ биш, өөрийнхөө олон жил нуусан ичгүүрийг олж харах байв.

Босго хадны арын хөндийд урьд нь арваад айл нутагладаг байсан ч хэдхэн хоногийн дотор бараг бүгд нүүжээ. Учир нь Далайцэрэн гэх дөч гаруй насны эр тарваганы мах идсэнээсээ хойш хүндээр өвдөж, тахал туссан байж магадгүй гэх айдас нутаг даяар тархсан байв.

Далайцэрэн өндөр настай эх Долгортойгоо амьдардаг, саахалтын хөгшчүүлийн адуу малыг хариулж, худаг усыг нь татаж өгдөг тусархуу эр байжээ. Гэвч өвдсөнөөс нь хойш хэн ч гэрт нь ойртохоо больж, ганц эх нь хүүгийнхээ амьсгалыг чагнан шөнөжин сахина.

Нэгэн шөнө Далайцэрэн халуундаа дэмийрч, эхийнхээ гараас атгаад:

— Ижий минь, би таныг ганцааранг нь үлдээчих вий дээ гэхэд хөгшин нулимсаа нууж:

— Эхийгээ орхиод хаашаа явах юм, миний хүү. Чи босно оо гэжээ.

Харин хөндийн урд захад амьдардаг Цоохор Дүгэрсүрэн Далайцэрэнг үзэн яддаг нэгэн байв. Түүний эхнэр Нансал нөхрийнхөө аашийг тэвчин суухдаа өвдсөн эрийн амь насанд нууцхан санаа зовж байлаа.

Нансал нөхөртэйгөө амьдраад арваад жил болсон ч хүүхэдтэй болж чадаагүй бөгөөд Дүгэрсүрэн үүнийг шалтаглан эхнэрээ байнга доромжилдог байв. Сум орно гэж гараад хэд хоногоор архидаж, буцаж ирээд элдвээр хараан загнадаг тул Нансал сүүлдээ дуугүй өнгөрөөхийг сурчээ.

Нэг өглөө Дүгэрсүрэн малаа дурандаж ирээд:

— Нөгөө Далайцэрэн чинь үхчихсэн байгаа даа. Ганц тарваганы махнаас болж нутаг усыг сүйдэллээ гэхэд Нансал тэсэлгүй:

— Тэр хүн чинь энэ хавийн бүх айлын малыг усалж, адууг нь хурааж өгдөг байсан шүү дээ гэжээ.

Дүгэрсүрэнгийн царай тэр дороо хувирч:

— Чи яасан их өмөөрдөг юм, тэрнийхээ араас санаа чинь зовоод байна уу” гэж асуухад Нансал хариу хэлсэнгүй. “Хормой нь бузартсан золбин гичий минь, зайла, тэр хар юмныхаа дэргэд очиж хэвт” хэмээн хашгираад эр унинд хавчуулсан чөдрөө шүүрэн авчээ. Нансал гараараа нүүрээ хамгаалахыг оролдсон ч чөдрийн сур дал нурууг нь хэдэнтээ ороолгон нүдчихээд гараад явчихав..

Нөхөр нь гарч одсоны дараа Нансал зуухныхаа дэргэд нулимсаа арчин суулаа. Нуруу нь хорсож байсан ч түүний сэтгэлийг хамгийн ихээр өвтгөсөн зүйл нь зодуулсан явдал бус, Далайцэрэнгийн тухай нөхрийнх нь хэлсэн үг байв.

Нансал тэр эрийг хэзээнээс өөрөөр хардаг болсноо сайн мэддэггүй. Магадгүй хоёр жилийн өмнөх намрын нэгэн оройгоос эхэлсэн байх.

Тэр өдөр Дүгэрсүрэн сум явна гэж гараад гурав хоног сураггүй болжээ. Гэтэл цасан шуурга босож, адуу нь уул руу сарних шахахад Далайцэрэн шөнө дөлөөр адууг нь хурааж авчирсан юм.

Морь нь хөлөрсөн тул түр амрахаар гэрт нь орж, Нансал түүнд халуун шөл аягалж өгчээ. Далайцэрэнгийн дээлийн суга ханзарсан байсан тул Нансал оёж өгөхөөр болж, эр гадуур хувцсаа тайлан сууж байв.

Яг тэр үед Дүгэрсүрэн согтуу шахам ирж, үүдэнд уяатай танихгүй морь хараад эхнэрээ хардаж орхижээ.

Гэрт орж ирмэгцээ Далайцэрэн рүү дайрч, барьж байсан халуун шөлийг нь цохин асгав. Нансал алчуур авч өгөхөөр босоход Далайцэрэн түүнийг зогсоогоод:

— Таван үг солиогүй ингэж мэнд мэддэг болоо юу? хэмээн хэлж, дээлээ өмсөж эхэлжээ.

Гэвч Дүгэрсүрэн:

— Миний эзгүйд манай гэрт юу хийж явдаг юм? хэмээн дахин агсамнахад Далайцэрэн тэвчээр алдан түүнийг өшиглөж хойш суулгаад:

— Эхнэрээ хардахаасаа өмнө гэрийнхээ барааг харж бай! гэж хэлээд Нансалд талархан гарч оджээ.

Тэр орой Нансал амьдралдаа анх удаа өөрийг нь өмөөрч, нөхрийнх нь өөдөөс дуугарсан эрийг харсан юм.

Далайцэрэн түүнд хайртай гэж хэлээгүй, гарнаас нь ч атгаагүй. Гэвч хэлсэн ганцхан өгүүлбэр нь Нансалын сэтгэлд мартагдахааргүй үлджээ.

Түүнээс хойш Дүгэрсүрэн архи уух бүрдээ Далайцэрэнгийн нэрийг дурдан эхнэрээ хардах болсон юм. Нансал эхэндээ огт тийм зүйл байхгүй гэж уйлан тайлбарладаг байв. Харин сар жил өнгөрөх тусам өөрөө ч мэдэлгүй өнөө эрийг бодож, адуу туусан бараа нь хөтөл даван гарч ирэхэд сэтгэл нь догдолдог болжээ.

Хүний сэтгэл гэдэг заримдаа өөрийг нь хамгийн их зовоосон үгний араас чимээгүйхэн ургаж эхэлдэг аж.

Нэг удаа Нансал хонины бэлчээрт ганцаараа сууж байтал...

Үргэлжлүүлэн унших

Энэхүү нийтлэл нь төлбөртэй контент юм.

Та 2,200₮ төлснөөр бүрэн эхээр нь унших боломжтой.
Үргэлжлүүлэн унших