Намайг Ами гэдэг. Энэ нэр маань миний жинхэнэ нэр биш ч, багаасаа л энэ нэрээрээ дуудуулсаар ирсэн болохоор өөрийн нэр шиг л дотно санагддаг. Би бусдын л адил жирийн нэгэн эмэгтэй. Гэхдээ байгаль эх надад арай л өгөөмөр хандаж, бусдын нүдэнд өртөхөөр бие галбир заяасан нь заримдаа аз жаргал гэхээсээ илүүтэй дарамт, айдас дагуулах болсон юм. Нарийн бэлхүүс, товгор хөх, өргөн ташаа... Эмэгтэй хүн бүрийн мөрөөдөл байж болох ч, миний хувьд энэ нь эрчүүдийн шуналтай харцыг татах өгөөш болж, амьдралд минь үл үзэгдэх ангал үүсгэсэн билээ.

Миний нөхрийг ойр дотныхон нь Бэкэ гэдэг. Бэкэ бид хоёр гэрлээд таван жил болж байна. Тэр маань төлөв даруу, хүнд тусархуу, яг л уужуу тайван монгол эр хүний шинжтэй хүн. Гэвч бидний энэ амар амгалан амьдралд нэгэн хүн сүүдэр тусгах болсон нь Бэкэгийн авга ах Бадрах байлаа.

Бадрах ах анхандаа л надад нэг л биш санагддаг байсан. Гэр бүлийн найр наадам, баяр ёслолын үеэр түүний харц миний царай руу биш, харин цээж, бэлхүүс, гуя хавьцаа л тэнүүчилж байдаг сан. Тэр намайг харах болгондоо "Манай Ами ч мөн сайхан мах шөлтэй хүүхэн шүү. Бэкэ чи ч азтай залуу юм аа" гэж хэлэх бөгөөд энэ үг нь магтаал гэхээсээ илүүтэй нэг л зэвүүн, өдөөн хатгасан өнгө аястай сонсогддог байлаа. Архи уусан үедээ бол бүр ч ичих нүүргүй болно. Хажуугаар зөрөхдөө мөр шүргэж, эсвэл гараа бэлхүүсээр минь гүйлгэх гэж оролдоно. Би зугтдаг, зай барьдаг байсан ч тэр үүнийг минь зүгээр л нэг хэлбэр төдий "маяг" гэж боддог байсан биз.

Нөхрийг минь ажилдаа явсан хойгуур Бадрах ах манайд ирэх нь олширлоо. Эхэндээ "Дүүгийнхээ хэрэгцээнд тус болох юм байна уу?", "Ойрхон явж байгаад дайрлаа" гэсэн шалтаг хэлдэг байсан ч сүүлдээ бүр улайм цаймдаа гарсан.

Нэгэн нартай өдөр би гэртээ ганцаараа, гэрээ цэвэрлэж байтал хаалга тогшив. Угаас хүн ирэх байх гэж бодоогүй байсан тул гэрийн нимгэн хувцастайгаа хаалгаа нээтэл Бадрах ах зогсож байв. Түүний нүд тэр дороо л миний нимгэн майкны цаадах дүрсийг нэгд нэгэнгүй нэгжиж эхлэх нь тэр. Тэр өөртөө итгэлтэй нь аргагүй орж ирээд буйдан дээр тухлан суулаа.