Намайг Тэмүүлэн гэдэг. Одоо би гуч дөхөж яваа, амьдралын нугачааг гадарлахтайгаа болсон эр хүн. Гэвч миний дотор хэнд ч хэлж зүрхлэмгүй, магадгүй нийгмийн ёс зүйд нийцэхгүй тийм нэг нандин атлаа нүгэлтэй гэмээр түүх хадгалагдаж байдаг юм. Энэ бол миний үеэл эгч Мөнхзаяа бид хоёрын хэнээс ч нууцлагдмал өнгөрүүлсэн он жилүүд.

Бид хоёр багаасаа л нэг гэрийн хүүхдүүд шиг хамт өссөн. Манай аав, түүний ээж хоёр төрсөн ах дүүс. Зуны амралт болгондоо эмээгийнхээ хашаанд өдөржин тоглож өнждөг байлаа. Бусад хүүхдүүдээс илүү бид хоёр бие биедээ соронзон мэт татагддаг байсныг одоо бодоход сонин. Би түүнийг хэзээ ч "эгч" гэж дуудаж байсангүй. "Мөнхзаяа" гээд л нэрээр нь дуудах минь надад түүнийг арай ойр, магадгүй арай өөрөөр харах боломж олгодог байсан байх.

Өсвөр насны сэрэл мэдрэмж хөдөлж эхлэх үед бидний "айл гэр" болж тоглох тоглоом арай өөр хэлбэрт шилжсэн юм. Хүн байхгүй байх мөчийг ашиглан байшингийнхаа арын амбаар эсвэл харанхуй өрөөнд би "нөхөр" нь, тэр "эхнэр" минь болж тоглодог байлаа. Тэр үед бидний хийж буй зүйл ердөө л сониуч зан, хүүхдийн тоглоом мэт санагддаг байсан ч зүрх минь хүчтэй цохилж, түүний зөөлөн гар минийхийг атгахад биеэр цахилгаан гүйх шиг болдог байсныг тод санаж байна.

Арван зургаан нас хүрэх жил бид хоёрын харилцаанд эргэлт гарсан юм. Гэрийнхэн бүгд хөдөө зусланд гарч, бид хоёр хотод гэр сахиж үлдсэн байв. Тэр үед телевизээр нэгэн гадаад кино гарч, түүн дээр халуухан том хүний хэсэг өрнөв. Өрөөнд ер бусын чимээгүй орчин тогтож, бид хоёрын хэн хэн нь харцаа дэлгэцээс салгаж чадахгүй байлаа. Мөнхзаяа над руу харахад түүний нүдэнд нэг тийм айдас холилдсон хүсэл байгааг би мэдэрсэн. Тэр үед бид кинон дээр гардаг тэр л нууцлаг, халуухан зүйлийг анх удаа туршиж үзсэн юм. Тэр бол миний төдийгүй түүний ч анхны удаа байсан байх. Бие биенийхээ амьсгалыг давхцуулж, айдас дунд таашаал мэдрэх тэр мөч биднийг зөвхөн үеэлүүд биш, харин маш нууцлаг "хосууд" болгож хувиргасан.