Намайг Анужин гэдэг. Багаасаа аав, ээжийгээ ослоор алдаж, өвөө, эмээгийнхээ гар дээр хүн болсон надад "гэр бүл" гэдэг үг хамгийн нандин, хамгийн эмзэг зүйл байлаа. Тэр ч утгаараа Баттай гэрлэхдээ би хорвоогийн хамгийн жаргалтай эмэгтэй боллоо гэж итгэсэн юм. Гэвч хувь тавилан надад өөр нэг хатуу сургамж бэлдсэн байсныг тэр үед гадарлаа ч үгүй.

Бидний амьдрал хадам ээжийн хүйтэн харц, хатуурхсан үгэн дунд эхэлсэн. Намайг "ар гэр ч үгүй, ар тал ч үгүй өнчин амьтан" гэж шуудхан хэлдэг байсан тэр эмэгтэйн өмнө би зөвхөн дуугүй л бөхийдөг байв. Гэтэл жирэмсэн болсноо мэдсэн гурав дахь сар дээр минь миний ертөнц орвонгоороо эргэсэн юм.

Бат нэг өдөр ажлаасаа ирэхдээ нүд рүү минь ч эгцэлж харж чадахгүй байлаа. Хадмууд маань түүнийг "бидний түвшинд тохирохгүй, ядуу эмэгтэйтэй зууралдлаа" гэж ятгасаар байгаад эцэст нь өөр нэг бэлтэй айлын хүүхэдтэй суулгахаар тохирчихсон байж. Тэр орой хадам ээж миний жижигхэн чемоданыг үүд рүү шидэнгээ:

— "Манай удам угсааг өнчин хүний цусаар бохирдуулж болохгүй. Хэвлий дэх тэр хүүхэд чинь хэнийх ч юм билээ, бид мэдэхгүй. Одоо зайл!" гэж хашхирсан.

Бат дуугүй л зогсож байсан. Намайг хамгаалах ганц үг ч хэлээгүй. Тэр өдөр би бороонд норж, гадаа гарахдаа зөвхөн өөртөө нэг л зүйлийг амласан юм: "Би үхэхгүй. Миний хүүхэд хэзээ ч өнчин гэж дуудуулахгүй."

Надад очих газар байсангүй. Өвөө, эмээ минь аль хэдийн тэнгэрт хальчихсан байлаа. Би нэгэн ахимаг насны танилынхаа агуулахын жижиг өрөөнд амьдралаа эхлүүлсэн. Өглөө нь цэвэрлэгээ хийж, орой нь цахимаар орчуулга, бичгийн ажил хийнэ. Томорсон гэдсээ арай ядан дааж, хөл минь хавагнаж өвдөвч би шантраагүй. Хүүгээ төрүүлсний дараа амьдрал бүр ч хэцүү болсон ч эх хүний хүч хаанаас ч юм өөрөө ундраад ирдэг юм билээ.

Би хүүхдээ унтуулчихаад шөнөжин сууж арьсан эдлэл хийж сурсан. Анх нэг түрийвч хийж зарснаас эхлээд, аажмаар өөрийн гэсэн жижигхэн урлантай боллоо. Би хэнд ч гомдоллоогүй, хэнээс ч тусламж гуйгаагүй. Зөвхөн хөдөлмөрлөсөн. Таван жилийн дараа миний брэнд Монголын зах зээлд танигдаж, би өөрийн гэсэн үйлдвэр, дэлгүүртэй болсон байлаа.

Энэ хугацаанд Батын сураг хааяа дуулдана. Нөгөө "айлын баян охин" нь түүнийг болон ээжийг нь түйвээж, компани нь дампуурлын ирмэгт ирсэн гэх. Би зүгээр л сонсоод өнгөрдөг байв. Өшөө авалт гэдэг бол заавал хэрүүл маргаан, дайсагнал биш, харин тэднээс хавьгүй илүү амьдарч, өөрөө өөрийгөө бүтээх явдал гэдгийг би ойлгосон.

Гэтэл нэг өдөр миний оффисын үүдэнд Бат зогсож байлаа. Тэр өмнөх шигээ гялалзсан залуу биш, ядарсан, арчаагүй царайтай болжээ. Магадгүй тэр намайг өршөөж, тусламж үзүүлнэ гэж найдаж ирсэн байх.

— "Ану, би... би буруу зүйл хийснээ мэдсэн. Ээж минь ч бас маш их харамсаж байгаа. Миний хүү хаана байна?" гэж тэр чичирсэн хоолойгоор асуув.

Би сандал дээрээ тухтай гэгч нь суугаад, түүний нүд рүү эгцлэн харлаа. Миний харцанд үзэн ядалт байсангүй, зөвхөн хоосон мэдрэмж л байсан.

— "Миний хүүд аав байхгүй. Түүнийг гурван сартай байхад нь чи өөрөө 'байхгүй' болгосон. Хөөж явуулсан тэр өөдөсхөн чемодан дотор миний амьдрал байсан юм бол, одоо энэ өрөөнд байгаа бүхэн миний ганцаараа босгосон ертөнц," гэж би аяархан хэлэв.

Яг тэр мөчид үүдэнд хадам ээж нь (хуучин) зогсож байхыг харлаа. Тэр өнөөх их зантай эмэгтэй биш, зүгээр л нэг хэлбэрээ алдсан хөгшин байв. Тэр миний оффисын тансаг тавилга, ажилтнуудыг хараад үг хэлж чадахгүй гацчихсан байлаа. Манай компани тэдний дампуурч буй бизнесийг худалдаж авах санал явуулаад байсан үе л дээ. Тэд өөрсдийг нь "аврах" хөрөнгө оруулагч нь намайг байна гэж зүүдлээ ч үгүй биз.

— "Зайл гэж хэлэх амархан байдаг. Харин эргэж ирээд царай алдах хэцүү байдаг юм байна, тийм үү?" гэж хэлээд би туслах руугаа залгав.

— "Эдгээр хүмүүсийг гаргаж өг. Манай компани дампуурсан төслүүдэд хөрөнгө оруулахаа болихоор шийдсэн гэж дамжуулаарай."

Тэр хоёр чимээгүйхэн эргэж харлаа. Тэднийг хаалгаар гарахыг хараад надад ямар нэгэн баяр баясгалан төрөөгүй. Зүгээр л нэг хүнд ачаа мөрнөөс минь салсан мэт хөнгөн мэдрэмж төрөв. Би цонхоор харахад миний таван настай хүү цэцэрлэгээсээ ирж яваа харагдана. Тэр аавгүй ч гэсэн, хэнд ч дооглогдохгүй, дутагдах зүйлгүй, хамгийн гол нь хүчирхэг ээжтэй.

Өшөө авалт гэдэг бол тэднийг зовоох биш, харин тэдэнгүйгээр илүү жаргалтай байж чадна гэдгээ өөртөө болон дэлхий ертөнцөд батлан харуулах явдал юм. Би "өнчин" гэж хөөгдсөн. Гэхдээ өнөөдөр би өөрөө өөртөө гэр бүл болж, өөрийнхөө хатан хаан нь болсон. Тэр хоёр манай оффисын өндөр шилэн барилгаас гараад, жижигхэн хуучин машин руугаа зүглэж явахыг хараад би инээмсэглэж, ажлынхаа ширээ рүү буцаж суулаа. Миний амьдрал одоо л жинхэнэ утгаараа эхэлж байна.