Чулуут голын ус чулуун дээгүүр хархиран урсах чимээ зуны халуун өдрийг арай ядан зөөлрүүлнэ. Нар дээрээс төөнөж, голын хөвөөний бургас дунд царцаанууд тасралтгүй жирхэрч, агаарт чийг болон зэрэглээ холилджээ. Гүүрний ойролцоо зусч байсан манай айлуудын хүүхдүүд голын гүехэн хэсэгт тоглож, харин томчууд сүүдэрт тухлацгаасан байв.

Тэр зун Халиунаа эгч ер бусын үзэсгэлэнтэй байсан юм. Хотын их сургуулиа төгсөж ирээд удаагүй байсан тэрээр хөдөөний бусад хүүхнүүдээс тэс өөр, ариун тунгалаг атлаа цаанаа л нэг гунигтай харцтай. Гэвч хэдхэн хоногийн өмнөөс түүний тэрхүү гуниг нь арилж, оронд нь урьд өмнө үзэгдээгүй нууцлаг, хааяа өөртэйгөө яриад ч байгаа юм шиг хачин инээмсэглэл тодрох боллоо.

Халиунаа эгч голын эрэг дээр суугаад усанд хөлөө дүрэн, алсыг ширтэн сууна. Би түүний хажууд очин, голын бул чулуун дээр суулаа. Тэр намайг ирснийг анзаарсан ч харцаа салгалгүй, уруулынхаа хэн ч үл анзаарам тэрхүү нууцлаг муруйг хадгалсаар байв. Тэр яг л өөрийнхөө дотоод ертөнцөд хэн нэгнийг хүлээж байгаа мэт, эсвэл хэдийнэ уулзаад ирсэн мэт амгалан харагдана.

Намайг түүний зүг дөхөж суун, ямар нэгэн зүйл ярих гэж байтал түүний хүзүүний баруун талд, үснийх нь доороос үл мэдэг цухуйх хөхөрсөн ором харагдав. Эхлээд би түүнийг хаа нэгтээ цохисон, эсвэл чимхүүлсэн юм болов уу гэж санаад “Эгч ээ, таны хүзүү хөхөрчихөж. Яасан юм бэ?” гэж хүүхэд зангаар шуудхан асуучихлаа.

Халиунаа эгч цочсон мэт мөрөө бага зэрэг хавчин, гараараа тэрхүү ормоо нуухыг оролдов. Тэр над руу харж, түрүүнийхээсээ ч илүү зөөлөн хэрнээ гүн утга агуулсан харцаар ширтэв. Тэгснээ тэрээр юуг ч нуух шаардлагагүй гэж шийдсэн бололтой, уртаар санаа алдаад “Миний дүү, энэ бол өвчин биш ээ. Энэ бол амьдралын амт” гэж үл