Их дэлгүүрийн шилэн павильонуудын гэрэл нүд эрээлжлэм тод тусаж, хүмүүсийн хөл хөдөлгөөн тасралтгүй үргэлжилнэ. Нандин таван нас хүрэх хүүгийнхээ төрсөн өдөрт зориулж хамгийн сүүлийн үеийн тоглоомон машин хайж явахдаа хэн нэгний ширтэж буйг зөнгөөрөө мэдрэв. Эргэж харвал нүдэнд дулаахан, нас тогтсон, костюмтай эр түүн рүү гайхшран харж зогсоно.

— Нандин уу? гэж тэр эр аяархан асуув.

Нандин эхэндээ таньсангүй. Гэвч тэрхүү гүн бор нүд, духан дээрх үл мэдэгдэх сорви нь арваад жилийн өмнөх зуны халуун өдрүүдийг ганцхан хоромд санагдууллаа.

— Учрал... чи мөн үү?

Тэд дэлгүүрийн хажуугийн жижиг кофены газарт тухлан сууцгаав. Шинэхэн кофеноос гарах уур агаарт замхрах зуур тэдний яриа арван жилийн өмнөх тоостой тосгон, голын эрэг, зуны үдшүүд рүү хөвөн одлоо.

Тэр зун Нандин хотоос хөдөө эмээгийндээ амрахаар ирэхэд тосгон тэр чигтээ хөл алдаж байж билээ. Хотын дэгжин хувцастай, цагаан царайтай, урт шулуун гэзэгтэй тэр охин хаагуур л алхана, нутгийн залуусын харц түүнийг соронз мэдээ дагадаг байв. Учрал тэдний ердөө л нэг нь байлаа. Гэхдээ тэр бусад шиг мотоциклоо архируулан давхиж, анхаарал татах гэж оролддоггүй, зөвхөн алсаас, ажилдаа явах замдаа эсвэл худгийн дэргэд жаахан саатахдаа л түүнийг нууцхан ажигладаг байв.

Гэвч байдал тийм ч амар байсангүй. Тосгоны атаман гэгддэг, “зээх” хочит Манжиг гэх залуу Нандиныг "өөрийнх" хэмээн зарлачихсан байлаа. Манжиг бол хэнийг ч зодож, дарамталж чаддаг хэгжүүн нэгэн. Тэр хаа явсан газраа Нандинтай үерхэж байгаа гэж цуурхал тарааж, өөр залуусыг түүнд ойртох байтугай, харахыг ч хориглоно. Хүн бүр Манжигаас эмээж, Нандинд дөхөж зүрхэлдэггүй байв.

Тэгтэл нэг өдөр тэднийг учруулах гэнэтийн тохиолдол гарчээ.