Цонхны цаана намрын жихүүн салхи шарласан навчсыг хөөж, газар тэнгэр нийлэх мэт бүрхэг саарал өдөр үргэлжилнэ. Туяа холын бараа ширтэн зогсохдоо гараа өөрийн мэдэлгүй гэдсэн дээрээ тавьжээ. Тэнд багахан товгор мэдрэгдэх аж. Хорин насны босго алхаад удаагүй, амьдралын хатуу хөтүүг амсаж амжаагүй яваа түүний хувьд энэ жижигхэн "цохилт" бүх дэлхийг нь орвонгоор нь эргүүлчихсэн юм.

Хэдхэн сарын өмнө тэр хотын хамгийн гэрэлтэй, хамгийн хөгжүүн охин байлаа. Их сургуулийн хоёрдугаар курс, шинэхэн танилцсан найз залуу, шөнийн клубийн чанга хөгжим, үүр цайтал үргэлжлэх дэмий ярианууд. Тэр үед Туяа өөрийгөө дийлдэшгүй, юунаас ч айхгүй мэт санаж явсандаа. Залуу насны омголон зан гэдэг сохор байдаг аж. Түүнд хариуцлага гэдэг үг хол сонсогдож, үр дагавар гэдгийг ер бодолгүй зөвхөн одоо цагаараа амьдарч байв.

Гэтэл нэг л өглөө дотор нь муухай оргиж, хорвоо ертөнц өөр өнгөөр харагдаж эхлэхэд тэр айдаст автжээ. Жирэмсний тест дээрх хоёр улаан зураас түүний хувьд ирээдүйг нь багласан гинж мэт санагдав.

Хамгийн түрүүнд энэ тухайгаа найз залуудаа хэлэхэд тэрээр "Чи өөрөө л мэдэхгүй юу, би одоохондоо бэлэн биш байна" гэсэн хүйтэн хариу өгөөд утсаа тасалсан юм. Тэр өдөр Туяа анх удаа амьдрал ямар хүйтэн, хүн ямар ганцаардмал болохыг яс махандаа хүртэл мэдэрчээ. Омог барддам зан нь салхинд хийссэн хамхуул шиг алга болж, оронд нь арчаагүй байдал, өөрийгөө зүхэх сэтгэл л үлдэв.