Болсон явдал
Жолооч ах болдоггүй бороо гаргаад ирэхэд айх биш баярлаж байлаа
Хөвсгөл
2026.10.05, 16:15
621 views
Бороо асгарч эхлэхэд би айхын оронд баярлаж байлаа. Амьдралд минь ийм хувирал тохиохыг хэзээ ч төсөөлөөгүй юм. Энэ бороо л миний амьдралд шинэ өнгө нэмж, мартагдашгүй дурсамжийг үлдээсэн билээ.
Жолооч ажил минь намайг бүрмөсөн хашир нэгэн болгосон. Хэдэн тонн ачаагаа ачин хоноод л, маргааш нь өглөө эртлэн босож, хөдлөхөөсөө өмнө бүх зүйлээ шалгадаг дадалтай болсон. Тос, шатахуун, татлага, дугуй гээд л, машиныхаа эд анги бүрийг нямбайлан үзэж гарснаар сэтгэл тайван замд гардаг юм. Өнөөдөр ч ялгаагүй, хүнсээ янзалж зогстол ард минь нэг эмэгтэйн намуухан дуу сонсогдов.
"Ах аа, сайн байна уу?"
Эргэж хартал, хорио нас ч хүрээгүй болов уу гэмээр нэг булцгар шар охин зогсож байв. Миний харц хажуу дахь модон хайрцагт нь тусахад, дотроо тун дургүйцэж байгаагаа илэрхийлэн хайнгадуухан хариу мэндлээд л, хүнсээ үргэлжлүүлэн янзалж гарлаа. Гэсэн ч охин бууж өгсөнгүй.
"Ах аа, таныг Архангай явах юм гэж сонслоо. Намайг аваад явахгүй юу? Энэ хайрцагнаас өөр ачаа бараа байхгүй ээ. Сургууль тараад гэртээ харих гээд унаа эрж явна." хэмээн учирлахад нь би шууд л татгалзах үгсээ хэллээ. Үнэндээ бол би ганцаараа гарах гэж байгаа бөгөөд хүн дайгдахаас тээршээн ингэж хэлсэн билээ. Юмаа янзалж дуусаад явах гэтэл нөгөө охин намайг гуйгаад ер салах янзгүй байлаа. Хэдийгээр дургүй байсан ч бас нэг талаар өрөвдөөд, авч явахгүй бол болдоггүй. Сүүлдээ аргагүйн эрхэнд зөвшөөрөөд:
"Хаширхан жолоочийн ярианаас залхаж эхэлбэл хэлээрэй. Би бол ер нь амандаа багтсаныг л ярьдаг хүн шүү." гэж тоглоом шоолоом аядан хэлээд, машиндаа суулгах шийдвэр гаргалаа.
Охиныг Цэцэглэн гэдэг байв. Эхэндээ ичимхий даруухан санагдаж байсан ч, нэг л мэдэхэд танилцангуут нүүр хагарч, тэр миний талаар бүх л зүйлийг мэдэхийг хүсэж байлаа. Аманцардуу шинж нь дорхноо мэдэгдэж, замын турш элдэв зүйл асууж, өөрөө амандаа орсноо шулганан ярих нь надад таагүй санагдсангүй. Ядаж ч ганцаардахгүй явна.
Хотоос гарч, засмал замаас шороон зам руу ороход хоёр талын уулс улам ойртон, байгалийн үзэсгэлэн нүд булааж байлаа. Цэцэглэн ч яриагаа улам уянгалуулан, хөдөөгийн амьдрал, сургуулийнхаа тухай ярина. Гэнэт тэр инээгээд: "Таны дуу нэг л танил сонсогдоод байх юм аа, ах аа. Хаа нэгтээ тааралдсан юм шиг." гэв. Би инээгээд: "Үгүй байлгүй дээ. Би ер нь их ганцаардмал, нутаг ус бараг үзээгүй хүн. Ажил гэж л явсаар насаа бардаг юм." хэмээсэн ч түүний нүдэнд гэнэт нэг л гүн утга буусан юм шиг санагдав.
Тэр бороо орохоос өмнө бидний харилцаа нэг л тийм агаарт хөвсөн үүл шиг байсан. Огт танихгүй хоёр хүн, хүчээр нэг дор суусан гэхээс өөрцгүй. Харин тэр бороо...
Цааш юу болсон гээч? 👉 Үргэлжлэлийг уншаарай 🔥
Үргэлжлүүлэн унших
Энэхүү нийтлэл нь төлбөртэй контент юм.