Цонхны цаадах бүрхэг тэнгэрээс ялдамхан цас хаялж, хотын нүргээн дунд ганц нэг машины дуут дохио сонсогдоно. Бат энэ л цонхоор гурван жил, хоёр сар, арван дөрөв хоног алсыг ширтэж сууна. Тэрээр Хандаагаа яг энэ гудамжаар такси бариад ирнэ, чемоданаа чирсээр орц руугаа инээмсэглэн алхана гэдэгт эцсээ хүртэл итгэж байлаа.

Гэрийнх нь агаар нэг л хүнд, чийглэг. Гал тогооны ширээн дээр хүүхдүүдийнх нь дутуу идсэн талх, асгасан сүүний мөр харагдана. Тэрээр хоёр хүүхдээ өөрийнхөө чадах чинээгээр өсгөж, ээжийг нь ирэхэд "Бид сайн байсан" гэж хэлүүлэх гэж хичээсэн. Бага охин нь одоо ч шөнө бүр "Ээж хэзээ ирэх юм бэ?" гэж асуухад Бат "Удахгүй ээ, миний охин. Ээж нь зөндөө гоё тоглоом аваад ирнэ" гэж худал хэлж суусаар өөрөө тэр худалдаа итгэчихсэн байв.

Анх Хандааг явахад тэдний амьдрал тийм ч муу байгаагүй. Зүгээр л бусдын адил байрны урьдчилгаа, хүүхдүүдийнхээ ирээдүйг бодоод хоёрхон жил Солонгост ажиллаад ирье гэж тохиролцсон хэрэг. Явахынх нь өмнөх шөнө тэд ирээдүйнхээ тухай үүр цайтал ярилцаж, бие биенээ чангаас чанга тэвэрч байлаа. Батын хувьд тэр тэврэлт нь амьдралынх нь хамгийн дулаахан, эцсийн бат бөх холбоос байсныг тэр яахин мэдэх билээ.

Эхний зургаан сар бүх зүйл хэвийн байв. Долоо хоног бүр дүрсээ харж ярина. Хүүхдүүд нь дэлгэц рүү гараараа даллаж, Хандаа нулимс дуслуулан тэднийг санаж байгаагаа хэлдэг байлаа. Гэвч аажмаар залгах хоорондын зай холдож эхлэв. Батын залгасан дуудлага бүрд "Завгүй байна", "Яг одоо ажил дээрээ байна", "Дараа яръя" гэх зурвасууд ирнэ. Видео дуудлагаар залгахаар дэлгэцээ хааж, зөвхөн дуу хоолойгоо сонсгодог болов.

"Миний хөгшин, их ядарч байгаа юм байна даа" гэж Бат түүнийг өрөвдөнө. Тэр ч байтугай өөрөөсөө харамлан байж цуглуулсан хэдэн төгрөгөө Солонгос руу явуулж, "Өөртөө хэрэгтэй зүйлээ авч идээрэй" гэж хэлдэг байв.

Гэвч нэг л өдөр Батын дүү Төрөө гаднаас амьсгаадаж орж ирээд, нүүрээ буруулан зогсов.

ҮРГЭЛЖЛЭЛ ХЭСЭГ ТАНЫ ЗҮРХИЙГ ШАРХЛУУЛЖ ШОКОНД ОРУУЛЖ МАГАДГҮЙ ШҮҮ.