Намайг Саруул гэдэг. Хотын төвийн хуучны байранд ганцаараа амьдраад удаагүй байх үеийн түүх. Манай байрныхан ихэвчлэн настай хүмүүс эсвэл залуу гэр бүлүүд байдаг байсан ч, хамгийн дээд давхрын буланд нэгэн Казак залуу ганцаараа амьдардаг байлаа. Түүнийг Аманжол гэдэг. Барагтай бол хүнд харагдаад байдаггүй, нууцлаг боловч их соёлтой нэгэн байж билээ. Байрны шинэ жилийн баярын үеэр анх түүнтэй хэд хэд бүжиглэхдээ л би түүний өвөрмөц, эршүүд төрхийг анзаарч, дотроо бага зэрэг эмээсэн ч гэлээ сонирхох сэдэл төрж амжсан юм.

Тэр баяраас хойш сар орчмын дараа түүний төрсөн өдөр тохиов. Тэр намайг гэртээ урихдаа бага зэрэг сандарсан бололтой, нүд нь туртасхийж байсан ч би дуртайяа зөвшөөрсөн. Хаалгыг нь татахад гэрээр нь дүүрэн Казак үндэсний хоолны сонин, анхилуун үнэр ханхалж, тэр намайг ганцаараа хүлээж байлаа. Гэр нь маш цэгцтэй, нэг л дулаахан. Хэсэг зуур зургийн альбом үзэж, түүнийг хэрхэн хөдөө өссөн, моринд хэрхэн хайртай тухай яриаг нь сонсож суухад надад үнэхээр тухтай, эвгүйцэх зүйлгүй байсан юм.

Бид зурагтаар гарч байсан хайрын тухай романтик киног үзэнгээ түүний орон дээр дэрийг нь өндөрлөн налж хэвтлээ. Аманжол миний хөлийг зөөлхөн илбэж, дээрээс нь алчуураар хучиж өгөөд, хажуугаар минь орж налах тэр мөчид агаар нэг л өөр болж эхлэв. Киноны хосууд үнсэлцэж эхлэхтэй зэрэгцэн түүний халуун амьсгал хүзүү рүү минь үлээж, тэр намайг хүчтэй бөгөөд зөөлөн тэврээд авлаа. Түүний сахал миний арьсыг үрэхэд биеэр цахилгаан гүйх шиг болж, би хэдийнэ хүссэн мэт түүн рүү харан нүүрээ наав.

Бидний үнсэлт чимээгүй атлаа маш ширүүн байлаа. Түүний сахал миний уруул, нүүрийг гижигдэх нь сэрлийг минь улам ихээр өдөөж, тэр доошилж цээж рүү минь уруулаа хүргэхэд би бүх зүйлийг мартаж байлаа. Би түүний хувцсыг яаран тайлахад, төсөөлж байснаас маань ч илүү зүйл угтав.