Улаанбаатар хотын баруун хаяанд, өвлийн зэвэргэн салхи хуучин байшингуудын дундуур исгэрэх цэргийн хотхон бусдаас тусгаарлагдсан мэт нам гүм оршино. Намрын шар наранд гандсан өвсөн дээгүүр хүнд гутлын чимээ жигдхэн сонсогдож, залуу ахлагч Ариунчимэг ангийнхаа хаалгаар алхлан гарлаа. Түүний цэргийн ногоон дүрэмт хувцас биеийнх нь өвөрмөц галбир, өргөн ташаа, булчинлаг атлаа махлаг гуяыг нь тодоос тод тодотгоно. Загвар өмсөгч гэлтэй өндөр нуруу, мөрөн дээрээ сул тавьсан шаргал үс нь хатуу чанга цэргийн орчинд харь хүн шиг ч, харах нүдний баясгалан болж харагддаг байв.

Тэрээр өөрт нь тусах эрчүүдийн шунагхан харцыг анзаардаггүй биш, анзаардаг байлаа. Гэхдээ энэ бүхэн түүнд төвөг удахаасаа илүүтэйгээр өөртөө итгэх итгэлийг нь нэмдэг байсан юм. Хүдэр чийрэг залуусын дунд ганцаараа цэцэг шиг дэлгэрч явахдаа тэр баяртай байдаг байв.

Тэр өдөр ээлжийн ажил нь дуусч, хотын төв рүү гэр лүүгээ харихаар хуучин "Субару"-гаа асаав. Хотхоны замаас холгүйхэн явж байтал хөдөлгүүр нь гэнэт хяхтнах чимээ гаргаснаа, хамар дороос нь цэнхэр утаа суунаглаад таг зогсчихож билээ. Ариунчимэг замын хажууд машинаа зогсоож, хэсэг хүлээв. Эргэн тойронд машин тэрэг цөөхөн, салхинаас өөр ханьгүй мэт санагдах тэр мөчид замын цаад талын гараашийн үүдэнд нэгэн залуу машинаа хараад зогсож байхыг харлаа.

Бүсгүй эргэлзэх зүйлгүй түүн рүү алхлаа. Ойртох тусам нөгөө залуугийн өргөн мөр, ажилсаг бадриун гар нь Ариунчимэгийн нүдэнд тусав.

— Тусалж чадах уу? Миний машин гэнэт зогсчихлоо, — гэж Ариунчимэгийг асуухад залуу өндийж харлаа. Түүнийг Ганзориг гэдэг байв. Тэрээр энгийн л нэг инженер залуу боловч бие хаа нь ямар ч тамирчнаас дутахааргүй