1990-ээд оны эхэн үеийн Монгол орон. Картын бараа, хэлмэгдүүлэлт, өөрчлөн байгуулалтын саарал манан дунд хүмүүс өнөө маргаашийн хоолноос өөрийг бодох сөхөөгүй байсан цаг. Нийслэлийн төвд байрлах нэгэн дунд сургуулийн аравдугаар ангид хөдөөнөөс ирсэн гэх Батболд хүү тийнхүү хөл тавьсан юм.

Түүний өмссөн хөх даавуун өмд нь өвдгөөрөө халцарч, бариувч нь сунасан ноосон цамц нь хэд дахин угаагдсанаас өнгө нь ганджээ. Батболд ангид орж ирсэн эхний өдрөөсөө л "бусдаас өөр" гэдгээ мэдэрсэн юм. Хотын төвийн тансаг хэрэглээтэй, гадаад хэл, поп хөгжим ярьсан хүүхдүүдийн дунд тэрээр харь гаригаас ирсэн мэт л харагдана. Тэр дундаа ангийн хамгийн үзэсгэлэнтэй, сайд аавтай Уянгын дэргэд бол тэр зүгээр л нэг "нууц" үзэгдэл байлаа.

Уянга бол ангийн хатан хаан. Түүний гоёл, хэрэглэж буй үзэг, өмссөн гутал нь ангийн охидын атаархал, хөвгүүдийн бахархал байв.

Нэгэн өдрийн завсарлагаанаар Батболд айдсаа зориг болгон хувиргаж, алгаа хөлөргөн байж Уянгын ширээн дээр дөрөв нугалсан жижигхэн цаас тавилаа. Тэр нь түүний нандигнан бичсэн сэтгэлийн үгс байв.

Уянга захидлыг авч, ангийнхан руу нэг харснаа чангаар инээмсэглэв. Тэгснээ бүх хүүхдүүдийн өмнө захидлыг чангаар уншиж эхлэв:

— "Уянга аа, би чамд сайн болчихсон... Чамтай л хааяа ярилцахыг хүсэж байна..."

Ангиар нэг нирхийсэн инээд дуу гарлаа. Уянга захидлыг хэдэн хэсэг болгон ураад Батболдын нүүр рүү шидчихэв.

— Чи өөрийгөө толинд харсан уу? Хөдөөний, навсгар амьтан минь. Чам шиг юмтай ярилцах байтугай, нэг ангид сууна гэдэг миний хувьд доромжлол. Дахиж ийм тэнэг юм өгөөд үзээрэй! гэж тэрээр жигшсэн харцаар харав.

Батболд тэр өдөр юу ч дуугараагүй. Нүдэнд нь гомдлын нулимс хурсан ч тэр хацар даган урсахаас өмнө ангиас гарч гүйсэн юм. Тэр өдрөөс хойш ангийнхан түүнийг "Захиачин", "Хөдөөний гуйлгачин" гэж хочлох болж, бүр ч ихээр гадуурхах болов. Гэвч тэр бууж өгөөгүй. Харин ч номын сангаас салахаа байж, шөнөдөө лааны гэрэлд математик, физикийн бодлоготой "байлддаг" болов. Хичээл зүтгэл нь ч талаар болсонгүй. Төгсөлтийн шалгалтад Батболд улсдаа дээгүүрт жагсаж, Москвагийн Эрчим хүчний дээд сургуульд инженерийн мэргэжлээр суралцах визээ гардан авснаар хотыг, тэр дундаа гомдол дагуулсан дурсамжаа ардаа үлдээсэн юм.

Хорь гаруй жилийн дараа. Би хуульчийн ажилтай болоод төрийн байгууллагуудын дунд болсон нэгэн зөвлөгөөн дээр цагдаагийн хувцастай, цэгцтэй хөдөлгөөнтэй, ухаалаг нүдтэй залуутай нүүр тулав. Тэрээр мөрдөс дээрээ хурандаа цолтой, Замын цагдаагийн газрын дарга Батболд байлаа.

Батболд намайг анх хараад шууд таньсангүй. Харин би түүний тэр хөлөрсөн алга, хичээнгүй дүрийг хэзээ ч мартаж чадахгүй байсан юм.

— "Батболд оо, чи мөн үү? Манай ангийн Батболд?" гэж намайг асуухад тэрээр гайхсанаа дотноор инээмсэглэж, гараас маань атгав.

— "Өө, Туул уу? Ямар сонин учрал вэ. Олон жил болжээ. Ажил төрөл нь сайн уу?"

Бид ойр зуурын зүйл ярьж байтал Батболдын нүдэнд нэг тийм гунигтай ч гэмээр, өнгөрснийг нэхсэн харц тодорч, чимээгүйхэн:

— "Уянга...