Намайг хэн гэдгийг, бас энэ түүх хэрхэн төгссөнийг дэлгэхээс өмнө таныг 1993 оны Улаанбаатарт аваачъя. Тэр үед хот одоогийнх шиг гэрэл гэгээтэй, дэлгүүрийн лангуу нь дүүрэн байсангүй. Гудамжаар саарал хувцастай хүмүүс яарч, залуус бидний хувьд "хамгаалалт" буюу бэлгэвч гэдэг зүйл олдошгүй ховор, авлаа гэхэд эмийн санчийн нүд рүү харахаас үхтэлээ ичдэг тийм л цаг үе байлаа.

Би их сургуулийн нэгдүгээр дамжааны оюутан байхдаа Нараатай танилцсан юм. Тэр гойд гоо үзэсгэлэнтэй, загвар өмсөгч шиг охин байгаагүй. Энгийн л нэг туранхай, ялдам инээмсэглэсэн, бордуу царайтай охин. Гэвч бидний харц тулгарахад л нэг тийм тайлбарлах аргагүй соронзон хүч биднийг татчихсан. Бид нэг ширээнд сууж, лекцийнхээ дэвтэр дээр бие биенийхээ хөргийг зурж, хичээл таслаад хотын гудамжаар эцэс төгсгөлгүй алхдаг болов. Бас Ами, Төмөрөө гээд бид дөрвүүлээ нийлдэг байлаа.

Бидний анхны үнсэлт кино театрт болсон юм. Дэлгэцээр ямар нэгэн адал явдалт кино гарч, хүмүүс орилолдож байхад бид хоёр өөрсдийнхөө жижигхэн ертөнцөд түгжигдчихсэн байв. Түүний уруул зөөлөн бас чийглэг, гарт баригдах цээж нь ангир шиг үнэртэй байж билээ. Миний гар чичирч, зүрх маань цээжнээсээ сугараад гараад ирмээр хүчтэй цохилж байсан тэр мөч одоо ч тодхон.

Зургаан сар гарав. Шалгалт дөхөж байхад Нараа надад нэгэн саналыг ичимхийхэн хэлсэн юм. Гэртээ хэн ч байхгүй үед хамт очиж, "жинхэнэ" хүмүүс шиг ойртох тухай... Гэвч би татгалзсан. Надад айдас байлаа. Гэнэтхэн хүүхэдтэй болчихвол яах вэ? 1993 онд резинэн хамгаалалт буюу Бээлгэвч олж авна гэдэг бараг бүтэшгүй даалгавар байсан болохоор би эрсдэл гаргаж зүрхлээгүй юм.