Арван нэгдүгээр сарын жихүүн салхи аймгийн төвийн гудамжаар тоос манарган нэвт үлээнэ. 35 настай Тэмүүлэн хуучин зочид буудлын цонхоор гадаах саарал дүр зургийг ширтэн зогсохдоо хотын төв дэх шилэн оффис, үнэтэй хослол, амжилтын төлөөх эцэс төгсгөлгүй өрсөлдөөнөөсөө түр ч болов ангижирсандаа гүнзгий амьсгаа авлаа. Гэвч түүний доторх хоосон орон зай энэ хүйтэн салхинаас ч илүү жихүүдэс төрүүлнэ. Тэрээр Улаанбаатарт эхнэр, хүүхэдтэй, хангалуун амьдралтай ч гэртээ орох бүртээ мөсөн хана мөргөх мэт хүйтэн хөндий уур амьсгалыг мэдэрдэг байв.

Тэмүүлэн яг л энэ уйтгартай хотод, бага насны хамгийн нандин дурсамжуудтайгаа эргэж иржээ. Тэрээр утасныхаа дэлгэцийг асааж, үеэл дүү Наран руугаа зурвас илгээв.

Наран бол түүний бага насны хамт өссөн хамгийн дотнын хүн. Одоо тэр 25 настай, нөхөртэй болоод удаагүй ч амьдрал нь түүний төсөөлж байсан шиг гэрэл гэгээтэй байсангүй. Тэмүүлэнг Нарангийн гэрийн гадаа очиход охин ганцаараа зурагт үзэж, нүд нь улайчихсан угтлаа. Түүний нөхөр ээлжийн ажилдаа явсан, эсвэл зүгээр л найзуудтайгаа сархад хүртэж яваа нь тодорхой.

"Ах аа, та яаж яваад ирэв ээ?" гэж Наран хүчилсэн инээмсэглэлээр асуувч, хоолой нь зангирч байв.

Тэд гал тогооны өрөөнд суун цай ууж, хуучны дурсамжаа хуваалцаж эхлэв. Хөдөө өвөөгийндөө зусдаг байсан үе, голын эрэг дээр хөл нүцгэн гүйлдэж, модон дээр гарч тоглодог байсан тэр гэнэн цайлган хоног хором бүр өрөөг дулаацуулах шиг болно. Тэр үед тэд хэн байсан, одоо хэн болж хувирснаа харьцуулах тусам доторх гомдол нь ил гарч ирлээ.

"Би зүгээр л... аз жаргалтай байхыг хүссэн юм. Гэтэл энэ байшин надад шорон шиг санагдаж байна" гэж Наран хэлээд гэнэт уйлж орхив. Түүний нулимс хацрыг нь даган урсахад Тэмүүлэнгийн зүрх зүсэгдэх шиг л боллоо. Өөрийнх нь амьдрал ч ялгаагүй хоосон байтал өрөөлийн зовлонг харах түүнд тэсэхийн аргагүй байв.

ЦААШАА ЮУ БОЛСОН БОЛ?! МЭДМЭЭР БАЙВАЛ 👇