Гэр орны анир чимээгүй байдал нэг л ер бусын санагдах зуны налгар үдшүүд үргэлжилж байлаа. Хадам ээж, эхнэр хүүхэд маань хөдөө яваад хоёрдох хоногтоо орж байв. Гэртээ ганцаараа, өөрийнхөө дураар байх сайхан ч гэлээ, оройн хоолоо ганцаар идэх нэг л тиймхэн.

Тэр орой хоолоо идэж дуусгаад, цонхоор тамхилан зогсож байтал гадаа эхнэрийн дүү Цэцэгээ ирж яваа харагдлаа. Уг нь тэр их сургуулийн ангиа амжилттай төгсөж байгаа гээд ангийнхантайгаа амралтанд яваад бүтэн сайнд ирэх ёстой байсан юм. Хаалга тайлж өгөхөд тэрээр өөдөөс ялдамхан инээмсэглэж:

— Өө, та яваагүй байсан юм уу? гэж асуув. Уг нь намайг маргааш нь чухал хуралтай гээд үлдсэнийг тэр мэдэж л байсан баймаар.

— Яваагүй ээ, ажилтай. Хоол бэлэн байна, идэх үү? гэж намайг дуудахад тэрээр өрөө рүүгээ орж хувцсаа солиод, зуны нимгэн даавуун палааж өмсөж гарч ирэв. Цэцэгээ хоол идэж байхдаа нэг л баясалтай, нүд нь гэрэлтээд байх шиг санагдсан. "Ёстой гоё хоол болсон байна" гэж магтчихаад, усанд орохоор угаалгын өрөө рүү явлаа.

Хачирхалтай нь, тэр угаалгын өрөөний хаалга хаалгүй утсаараа дуунууд чарлуулаад л байлаа. Энэ одоо ямар хаашаа янзын хүүхэд вэ? хаалга үүдээ хаахгүй ороод ир гэж байгаа бишдээ гэж бодоод байж байлаа. Удалгүй уснаас гарч ирэхдээ зөвхөн алчуураар биеэ ороосон байх бөгөөд миний хажууд ирж суун зурагт үзэж эхлэв.

Тэрээр хөлийнхөө өсгийг янзлан суух зуурт би түүнийг анх удаа ахын нүдээр биш, эр хүний нүдээр ажиглаж орхив. Цав цагаан арьс, урт нарийхан шилбэ, тэгшхэн мөр... Хүүхэд төрүүлж бие эвдэрсэн эгчээсээ л дээр харагдаад унах нь тэр.... Түүний тэр жимбэгэр уруул, ялдам төрх нь яах аргагүй үзэсгэлэнтэй бүсгүй болсныг нь илтгэнэ. Өмнө нь яагаад үүнийг анзаарч байгаагүй юм бол гэж өөрөөсөө.....

ҮРГЭЛЖЛЭЛ ЮУ БОЛНО ГЭЖ БОДОЖ БАЙНА. НАСАНД ХҮРЭЭГҮЙ БОЛ АЛГАС!!!