Намайг Даваа гэдэг. Хотын төвийн шилэн барилгын арван хоёрдугаар давхарт, агааржуулагчийн нэгэн хэвийн хүнгэнэх чимээн дунд миний амьдралын хамгийн эрсдэлтэй тоглоом эхэлсэн юм. Оффисын энэ хүйтэн хана, хиймэл гэрэлтүүлэг хүмүүсийн үнэн төрхийг нууж, зөвхөн албан тушаал, ажлын тайлан гэх багийг зүүлгэдэг. Харин тэр багийн цаана юу нуугдаж байдгийг би Ундрал захирлын нүднээс анх олж харсан.

Ундрал бол манай компанийн гүйцэтгэх захирал. Дөчин насны босго алхсан ч биеэ авч явах байдал, шийдэмгий харц нь түүнийг ямар ч залуу эмэгтэйгээс илүү хүчирхэг, дур булаам харагдуулдаг. Тэр хэзээ ч илүү дутуу үг хэлдэггүй, ажил дээрээ бол төмөр хатагтай л гэсэн үг. Харин би... би зүгээр л борлуулалтын хэлтсийн ахлах төлөөлөгч. Магадгүй миний гадаад төрх, эсвэл хүмүүстэй хэл ам амархан ололцдог "сувдаг" зан минь түүний анхаарлыг татсан байх.

Бүх зүйл нэгэн бороотой баасан гарагийн орой эхэлсэн юм. Тайлангаа өгөхөөр өрөөнд нь ороход тэр цонх руу харан зогсож байлаа.

"Даваа, чи амьдралаас юу хүсдэг вэ?" гэж тэр эргэж ч харалгүй асуухад би гайхсандаа хэсэг түгдэрсэн.

"Амжилт... магадгүй ахиц дэвшил байх даа, захирал аа" гэж би хариулав.

Тэр над руу удаан гэгч нь харснаа, "Тэгвэл маргааш болох хөрөнгө оруулагчдын уулзалтын дараах амралтад чи надтай хамт яв. Хувийн туслахаар биш, харин миний итгэлт хүнээр" гэж хэлсэн. Тэр үед түүний нүдэнд борлуулалтын төлөвлөгөө биш, харин огт өөр нэгэн өлсгөлөн харагдсан юм.

Тэр амралтын бааз хотоос зайдуу, нарс моддын дунд орших тансаг зэрэглэлийн газар байв. Оройн зоог, албаны яриа хөөрөө өндөрлөж, хамт явсан хүмүүс өрөө өрөө рүүгээ тарцгаахад би Ундрал захирлын өрөөний үүдэнд ирлээ. Зүрх минь цээжин дотроо хүчтэй цохилж, алга минь хөлөрч байв. Би юунд орчихоод байгаагаа мэдэж байсан. Энэ бол зөвхөн ажил биш, энэ бол миний карьерын хамгийн том "гэрээ" байлаа.