Намрын нэгэн сэрүүхэн орой байлаа. Хотын төвийн хөл хөдөлгөөн аажмаар татарч, шарласан навчис явган хүний замаар хөнгөн эргэлдэнэ. Бат гэртээ харихын оронд хуучин орон сууцны хорооллын харанхуй булан руу яаран алхав. Түүний цээжинд нэг л мэдэхгүй түгшүүр, басхүү нууцхан баяр хөөр зэрэгцэн оршино. Тэрээр өөрөөсөө хэд дүү, дөнгөж л хорин насны босго алхаж яваа Ариунаатай уулзахаар тохирсон байв.

Тэр хоёр нэгэн найзынхаа төрсөн өдрөөр танилцсанаас хойш ердөө хоёрхон долоо хоног өнгөрчээ. Бат түүнийг хараад л залуу насны эрч хүч, гэнэн атлаа гэрэлтсэн харцанд нь өөрийн эрхгүй татагдсан юм. Өөрөө гуч нилээд гарсан, амьдралын тогтсон хэмнэлтэй, ажил төрөл гээд бүх зүйл нь зурагдсан зам шиг уйтгартай болсон түүнд Ариунаа яг л цэвэр агаар шиг санагджээ. Тэр шөнө тэд Батын найзынх нь түр орхиод явсан эзгүй байранд хонохоор шийдэв.

Байранд ороход агаар нь жоохон бүгчим, удаан хугацаанд хүн суугаагүй нь илт тоосны үнэр бага зэрэг ханхална. Гэвч тэдэнд энэ бүхэн огт хамаагүй байлаа. Гэрэл асаасангүй. Зөвхөн цонхоор тусах гудамжны дэнлүүний бүдэг шаргал туяа л өрөөг гэрэлтүүлнэ. Бат залуу насны тэрхүү зоригт хөтлөгдөн, магадгүй өдөр тутмын хариуцлагаас түр зуур ч болов зугтах гэсэндээ энэ бүхнийг хийж буйгаа дотроо мэдэж байлаа.

Тэр шөнө цаг хугацаа зогсчихсон мэт санагдав. Тэд бие биеэ таних гэж яарсангүй, зүгээр л сэтгэл хөдлөлдөө захирагдан, ертөнцийн бусад бүх асуудлаас тасарчээ. Ариунаагийн инээд, түүний хүүхэд шиг зөөлөн хүрч байгаа байдал нь Батын доторх унтсан байсан тэрхүү гал дөл шиг мэдрэмжийг сэрээх шиг болов. Тэр өөрийгөө буруу зүйл хийж байна уу, эсвэл зүгээр л амьдралаас таашаал авч байна уу гэдгээ ч эргэцүүлж амжсангүй. Шөнөжин ярьж, заримдаа чимээгүйхэн тэврэлдэн хэвтэж, маргааш нь юу болох тухай огт бодолгүйгээр цагийг өнгөрөөв.

Үүр цайж эхлэхэд хот саарал манан дунд живсэн байлаа. Цонхны цаана нам гүм ноёрхох бөгөөд зөвхөн холын тэрэгний чимээ хааяа нэг сонсогдоно. Тэд байрнаас гарч, чийглэг агаарыг цээж дүүрэн сорон алхав. Бат Ариунаагийн жижигхэн гараас чанга атгажээ. Түүнд энэ бүхэн нэгэн төрлийн адал явдал, өөрийнхөө амьдралд нэмсэн шинэ өнгө шиг санагдаж байлаа.

Гэтэл манан дундуур чимээгүйхэн алхаж байхдаа Ариунаа ам нээв. Түүний хоолой шөнийнх шигээ намуухан биш, харин...

Цаашаа юу болохыг мэдмээр байна уу?