Намайг Ариунаа гэдэг. Одоо би цонхоор хотын гэрлийг ширтэж, гартаа үнэтэй дарс бариад сууж байна. Гэхдээ гурван жилийн өмнөх яг энэ өдөр би бороонд норсон гөлөг шиг чичрээд, хоёрхон удаа сольж өмсөх хувцастай цүнхээ тэврээд, таван сартай жирэмсэн гэдэстэйгээ гудамжинд хөөгдөн гарч байлаа.

Тэр үед би Тулгааг миний ертөнцийг гэрэлтүүлэгч нар гэж боддог байв. Гэвч нар жаргаж, харанхуй нүүрлэхэд хамгийн түрүүнд намайг орхисон хүн нь тэр байсан юм.

Бидний амьдрал хадмындаа эхэлсэн. Хадам ээж болох Долгор гуай анхнаасаа л намайг "хөдөөний, боловсролгүй" гэж гоолдог байв. Тулгаа эхэндээ намайг өмөөрдөг байсан ч удалгүй ээжийнхээ үгнээс гардаггүй, ая талыг нь засагч нэгэн болж хувирсан юм. Намайг хөл хүнд болсноос хойш гэрийн бүх ажил миний нуруун дээр ирж, өглөөний дотор муухайралтыг минь "залхуурч байна" гэж загнана.

Хамгийн хар дарсан зүүд шиг өдөр тэр нэгэн Бямба гарагт тохиосон юм.

Тулгаа ажлаасаа ирэхдээ царай нь барайчихсан, нүд рүү минь ч харж чадахгүй байв. Удаа ч үгүй хадам ээж зочны өрөөнд дуудлаа. Тэрбээр буйдан дээрээ ихэмсэг гэгч нь суугаад, урдаа нэгэн гэрэл зураг тавьсан байв. Тэр зураг дээр би нэгэн эрэгтэйтэй инээлдэн зогсож байлаа. Тэр нь миний үеэл ах байсан ч хадам ээж үүнийг аль хэдийн өөрөөр тайлбарлаж, Тулгаагийн толгойг угаачихсан байж ээ.

"Манай гэрт ийм заваан хүүхэн хэрэггүй. Хэний хүүхэд гэдэг нь ч мэдэгдэхгүй амьтан тээчихээд, миний хүүг хуурна гэж бодоо юу?" гэж Долгор гуай шууд л хашхичиж эхлэв.

Би Тулгаа руу аврал эрэн харлаа. "Тулгаа, энэ чинь миний ах шүү дээ. Чи мэднэ шүү дээ!" гэж цөхрөнгөө барж хэлэхэд тэр зүгээр л харцаа буруулан:

"Би чамд итгэж байсан. Гэтэл чи... Ээжийн зөв байж. Одоо яв даа, Ариунаа. Чамайг харахаас ч дургүй хүрч байна" гэж хүйтнээр шивнэв.