Намайг Батцэрэн гэдэг. Одоо би дөчин тав хүрч яваа, амьдралын нугачааг гадарлахтайгаа болсон эр хүн. Гэвч тэр нэгэн бороотой шөнө миний амьдралыг орвонгоор нь эргүүлж, зүрхний гүнд хэзээ ч анихааргүй хар нүх үлдээнэ гэж зүүдлээ ч үгүй явсан юм. Энэ түүхийг би хэнд ч хэлэлгүй өдийг хүрсэн ч, дотор минь шатах тэр харуусал намайг зүгээр суулгахаа байжээ.

Зуны дунд сар гарч, хотын бүгчим халуунаас зугтан төрсөн нутаг болох Архангай руугаа хөдөлсөн юм. Ганцаараа явахаас төвөгшөөж, замын хань хайж байгаад нэгэн залуухан охиныг дайвар болгон авлаа. Хүрэх газар нэг, яг л миний очих сумын төв рүү яваа гэхэд нь би ихэд билэгшээж байв. Охин дөнгөж хорь шүргэж яваа болов уу гэмээр, миний том охинтой яг л чацуу харагдана. Сэргэлэн нүдтэй, хэвлүүхэн гэгч нь яриа хөөрөө дэлгэж, зам зуур уйдах зав өгсөнгүй.

"Ахаа, таны гэр бүл нутагтаа байгаа юм уу?" гэж тэр асуухад би "Үгүй ээ, одоо ч би ганцаараа даа. Залуудаа алдаж онож яваад, одоо л нэг нутгаа бараадаж явна" хэмээн хариулж билээ. Би үнэхээр л залуудаа Солонгос руу гарч, хэдэн жил сураггүй болсон нэгэн. Тэнд ажиллаж, мөнгөний хойноос хөөцөлдөж явахдаа ард үлдсэн хайртай бүхнээ, анхны хайртаа ч мартаж орхисон түүхтэй.

Зам зуур тэнгэр муухайрч, үүлс хуралдан Солонготын даваа дөхөх алдад тасралтгүй бороо асгаж эхлэв. Үзэгдэх орчин хязгаарлагдаж, шавар шарваа ихэссэн тул бид хоёр хээр хонож, маргааш өглөө эрт хөдлөхөөр тохиролцлоо. Охин өөртөө майхантай явж байсан тул "Ахаа, би гадаа майхандаа хоночихъё, та машиндаа тухтай унтаарай" гэлээ. Би ч зөвшөөрч, суудлаа налуулаад нойрсохоор хэвтэв.

Гэтэл шөнө дунд цонх тогших чимээнээр сэрлээ. Бороо зүсэрсээр л... Цонхоор харвал охин хамаг бие нь норчихсон, чичрээд зогсож байв. "Юу болов, миний дүү?" гэвэл "Майхан руу ус нэвтрээд, хамаг юм норчихлоо" гэж чичрсэн дуугаар хэлэв. Би ч сандарч, хаалгаа нээгээд "За чи даарчихна, хурдан ор. Энд ахынхаа хажууд хэвтээд дулаац" гээд арын суудлыг хэвтүүлж том зай гаргалаа.

ТӨЛБӨР ТӨЛӨХӨӨС ӨМНӨ ДООШ ГҮЙЛГЭЭД ЗААВАР БИЧЛЭГ ҮЗНЭ ҮҮ!