Би нөхөр Тэмүүлэнтэй хуримаа хийгээд арван нэгэн жил болсон. Бид хоёр оюутан байхын л хайр сэтгэлээрээ гэрлэж, хоосон хананаас эхлэн амьдралаа босгосон юм. Гэвч амжилт, мөнгө хоёр түүнийг өөр хүн болгож хувиргасан. Анхны удаа түүнийг араар тавьсныг мэдэхэд би дэлхий хөмрөх шиг л болж, хэдэн шөнө нойргүй уйлж билээ. Тэр үед тэр өвдөг сөгдөн уучлалт гуйж, "Дахиж хэзээ ч ийм зүйл болохгүй, би согтуу байсан" гэж амласан. Би түүнд хайртай байсан учраас, бас үр хүүхдээ бүтэн гэр бүлд өсгөх гэсэндээ уучилсан.

Гэвч нэг удаагийн уучлал дараагийн алдааны зөвшөөрөл болдог гэдгийг би тэгэхэд мэдээгүй. Тэр дахиад л хуурсан. Дараа нь бүр өөр нэгэнтэй. Сүүлдээ би түүний утсанд ирэх мессежүүд, хувцаснаас нь үнэртэх танихгүй сүрчигний үнэрт дөжөрч орхисон юм. Хамгийн сүүлийнх нь харин арай өөр байлаа.

Түүнийг Сарнай гэдэг байв. Залуухан, амбицтай, бас Тэмүүлэнд чин сэтгэлээсээ дурласан нэгэн. Магадгүй миний нөхөр түүнд өөрийгөө "аз жаргалгүй гэрлэлтэд хүлэгдсэн, удахгүй салах гэж байгаа эр" гэж дүрсэлсэн биз. Би тэдний харилцааг бүтэн жил мэдэхгүй дүр эсгэж ажигласан. Тэр эмэгтэй Тэмүүлэнгийн төлөө бүхнээ зориулж, түүнийг минийхээс илүү халамжилж байгааг би сошиал хаяг болон бусад сувгаар олж харсан юм.

Нэг өдөр би өөртөө "Одоо л дуусгая" гэж хэлсэн. Гэхдээ зүгээр нэг хэрүүл шуугиантай салах биш, Тэмүүлэнд өөрт нь хамгийн хэрэгтэй гэж бодож байсан зүйлийг нь "бэлэглэх" замаар явахаар шийдсэн юм.

Би Хөвсгөл рүү амрахаар явах нэрийдлээр гэрээсээ долоо хоног гарлаа. Гэхдээ би яваагүй. Би Сарнайтай уулзсан юм. Тэр намайг хараад айж, сандрах байх гэж бодсон ч үгүй. Тэр бардам байсан.

— Та одоо түүнийг явуулчихаж болдоггүй юм уу? Тэр танд хайргүй шүү дээ, гэж тэр надад хэлсэн.