Саруул гартаа атгасан хуучирсан хөх хавтастай дэвтэр рүүгээ гөлрөн суусаар хэдий хэр хугацаа өнгөрснийг анзаарсангүй. Түүний бүх амьдрал, бүх итгэл үнэмшил ердөө хэдхэн хуудас цаасны цаана нурж унасан байлаа.

Бүх зүйл хорин жилийн өмнөөс эхтэй. Тэрээр 15-хан настай, ахынхаа хамгийн сайн найз Уламбаярыг харах болгондоо хацар нь улайж, зүрх нь хүчтэй цохилдог байсан тэр үе. Улаанаагийн мөр шүргэсэн урт үс, ямар нэг нууц агуулсан мэт гүн харц нь Саруулын хувьд энэ хорвоогийн хамгийн үзэсгэлэнтэй зүйл байв. Ах Мөнх-Эрдэнэ нь Улаанаатай салшгүй холбоотой, хаа ч явсан хамтдаа, яг л нэг зоосны хоёр тал шиг байдаг байлаа.

Саруул нэгэн хуудсыг дахин уншив. 1999 оны зун. Улаанаагийн таталган бичгээр:

“Мөнхөөгөөс өөр хэн ч намайг ойлгохгүй. Бидний дундах энэ мэдрэмж буруу гэдгийг мэдэж байгаа ч, түүнийг харахгүйгээр нэг минут ч байж чадахгүй нь. Хүмүүс биднийг найзууд гэж хардаг, харин би түүний нүднээс өөрийгөө олж хардаг.”

Саруулын гар чичирч эхлэв. Тэр үед ах нь нэгэн бүсгүйтэй үерхэж, удалгүй хүүхэдтэй болсон гэхэд Улаанаа яагаад тийм гунигтай байсныг одоо л ойлголоо. Хуримын өдөр Улаанаагийн ганцаараа арxu уун, хэнтэй ч үг солилгүй булан тохойд сууж байсан тэр дүр зураг Саруулын нүдэнд кино шиг зурайв. Тэр үед Саруул түүнийг "найзыгаа ганц бие үлдэж байгаад харамсаж байна" гэж л эндүүрсэн хэрэг.

Төд удалгүй Улаанаа Саруулыг болзоонд урьж, хайртай гэдгээ хэлэхэд тэрээр дэлхийн хамгийн аз жаргалтай эмэгтэй болсон билээ. Гэвч ах нь яагаад тэр хоёрын харилцааг тийм их эсэргүүцэж, зэрлэгээр уурлаж байсны цаад учрыг өнөөдөр л тайлав. Энэ бол харамлалт байж.

Энэ түүхийн төгсгөл хэсэг таны бодсоноос илүү хүнд цохилт өгнө...
👉 Үргэлжлэлийг унших бол доорх товч дээр дараарай. Мөн төлбөр төлөх заавар бичлэгээ эхлээд үзээрэй.