Гуравхан жилийн өмнө би орондоо ороод дэрээ тэврээд уйлаад сууж байдаг байлаа. Ор дэрнийхээ нэг талыг хоосон хараад, цээжин дотор минь хэн нэгэн халуун тугалга цутгачихсан юм шиг тийм амьсгалж чадамгүй өвдөлтийг мэдэрдэг байв.

Тэр өдөр 15 жилийн дурсамж, итгэл найдвар маань ердөө гурван өгүүлбэрт багтаж замхарсан юм. Анхны хайр, хоёр хүүхдийн минь эцэг Билгүүн ажлаасаа ирээд гутлаа ч тайлалгүй зочны өрөөний буйдан дээр суусан. Тэр над руу харахгүй, зөвхөн хивсний хээг ширтэж байснаа:

— Ариунаа, бид хоёрын амьдрал нэг л уйтгартай болчихжээ. Би өөр хүнтэй болсон. Би явлаа, - гэж хэлсэн.

Би гартаа барьж байсан аягатай цайгаа алдаж орхив. Халуун цай хөлийг минь түлж байсан ч би тэр өвдөлтийг мэдрээгүй. Миний сонссон үг түүнээс хавьгүй хүчтэй зүрхийг минь зүсэж байлаа.

— Юу... юу гэсэн үг вэ? Билгүүн ээ, хүүхдүүд яах юм? Бид яах юм? - гэж би арай ядан асуухад тэр хаалга руу зүглэж байв.

— Хүүхдүүдэд чинь хэрэгтэй мөнгийг боломжоороо явуулна аа. Зүгээр л... би амьсгалмаар байна. Залуу насаа ийм нэгэн хэвийн зүйлд зориулмааргүй байна, - гээд тэр гарч одсон.

Дараа нь мэдсэнээр тэр надтай хамт ажилладаг байсан, дөнгөж 26 настай бүсгүйг дагаад явсан байлаа. 37 настай, хоёр хүүхдийн ээж болсон надад тэр бүсгүйн гөлгөр арьс, ачаа тээшгүй амьдралтай өрсөлдөх сөхөө байсангүй.

Эхний хэдэн сар там шиг л байлаа. Сар бүрийн орон сууцны зээл, хүүхдүүдийн сургалтын төлбөр, дээр нь чихрийн шижин өвчтэй аавын минь эмчилгээний зардал. Төрийн албаны хэдэн төгрөг минь сарын эхний долоо хоногт л дуусчихна. Би хүүхдүүдээ унтуулчихаад угаалгын өрөөнд орж, цоргоны ус гоожуулж байгаад дуу гарган уйлдаг байв.

"Би хөгширчихөж. Би арчаагүй болохоор л тэр явсан. Би л хангалттай сайн байж чадсангүй," гэж өөрийгөө өдөр бүр зүхнэ.

Нэг өглөө нүүрээ угаахаар толинд хартал, тэнд нэг танихгүй эмэгтэй зогсож байлаа. Нүднийх нь доор хар хүрээ татсан, үс нь өнгөө алдсан, хацар нь хонхойсон, амьд явах ямар ч хүсэлгүй мэт тийм нэг цонхигор эмэгтэй. Тэр эмэгтэйг хараад гэнэтхэн дотор минь нэг зүйл дүрсхийн аслаа.

Би яагаад бусдын алдаанаас болж өөрөө өөрийгөө шийтгээд байгаа юм бэ?

— Ингэж дуусахгүй ээ, Ариунаа. Чи үхээгүй байна, - гэж би өөртөө чангаар хэлэв.

Тэр өдрөөс эхлэн би амьдралынхаа "тулаан"-д орсон. Ажлынхаа хажуугаар онлайнаар жижиг сажиг бараа зарж эхэллээ. Солонгосоос ирсэн эгчийнхээ явуулсан хэдэн гоо сайхны бүтээгдэхүүн, арьс арчилгааны хэрэгслийг фэйсбүүк хуудсаараа дамжуулан зарж үзэв.

Эхэндээ ч гэж дээ... эхний нэг сар ганцхан ч захиалга ирээгүй. Найзууд маань "Чи одоо юу хийгээд байгаа юм бэ? Наад онлайнаар чинь хүн юм авдаг юм уу? Одоо болиод өөр ажил хайгаач" гэж хэлнэ. Хамаатан садангууд маань "Билгүүнээсээ салаад сэтгэл мэдрэл нь зүгээр үү, лайв хийгээд хашхираад байх юм" гэж шивэр авир хийнэ.

Би дүлий юм шиг л зүтгэсэн. Өдөр нь үндсэн ажлаа хийгээд, орой нь хүүхдүүдээ хооллоод, шөнийн 11 цагаас эхлэн утасныхаа урд сууж лайв хийдэг байлаа. Заримдаа ганцхан хүн үзнэ, тэр нь ч юм авахгүй гарна. Гэсэн ч би инээмсэглэсээр, бүтээгдэхүүн бүрээ тайлбарлаж, туршиж үзүүлдэг байв.

— Таны энэ тос үнэхээр үрчлээ арилгах уу? - гэж нэг бүсгүй сэтгэгдэл үлдээв.

— Би өөрөө хэрэглэж байгаа. Миний нүдний доорх зураасыг хараарай, яаж өөрчлөгдсөнийг, - гэж би чин сэтгэлээсээ хариулсан.

Бага багаар хүмүүс надад итгэж эхэллээ. Намайг худлаа ярихгүй, яг бодит үр дүнгээ хэлдэгт нь уншигчид татагдав. Хагас жил өнгөрөхөд би анхны туслахаа авч, жижигхэн контейнэрт агуулах нээлээ. Унтах цаг минь дөрвөн цаг болон цөөрсөн ч, нүдэнд минь гэрэл ассан байсан.

Гурван жил харвасан сум шиг өнгөрчээ. Өнөөдөр миний өөрийн гэсэн....

😳 Эндээс хойш үйл явдал бүр ч санаанд оромгүй болно... 📖 Үргэлжлэлийг АВЧ УНШААРАЙ, 🎧 аудио хувилбартай нь хамт үзээрэй.