Намайг Ариунаа гэдэг. Одоо хорин нэгэн настай. Миний амьдрал яг л булингартай тогтоол ус шиг нэгэн хэвийн, ямар ч долгионгүй байсан юм. Тэр хүнтэй уулзах хүртэл.

Бидний танилцсан түүх тийм ч романтик биш. Би аавынхаа найзын компанид цагийн ажил хийдэг байлаа. Тэр бол аавтай минь хамт сургууль төгссөн, олон жил нөхөрлөсөн итгэлт найз нь. Бас миний хувьд хэзээ ч давж болохгүй тэр хил хязгаар байсан юм. Гэвч хүн гэдэг сэтгэлийн амьтан болохоор өөрийг нь гэсэн халамж, түшиг тулгуур, залуу хөвгүүдийн хөнгөн хийсвэр зангаас тэс өөр тэрхүү нуруутай байдалд нь хэзээ, яаж татагдсанаа өөрөө ч анзаараагүй.

Түүний нэрийг Төмөр гэдэг. Надаас яг хорин насаар ах. Магадгүй миний хувьд тэр “аав” шиг минь нөмөр нөөлөгтэй санагддаг байсан байх. Гэхдээ тэр нэгэн бороотой орой, ажил дээрээ хоёулаа үлдсэн тэр мөчөөс хойш бүх зүйл орвонгоороо эргэсэн юм. Бид ганцхан удаа хяналтаа алдсан. Зөвхөн ганцхан удаа.

Өнөөдөр би түүнтэй нүүр тулан сууна. Хотын захын нэгэн жижиг кафе. Гадаа намар сааралтан, навчис хийснэ. Тэр миний өөдөөс хараад кофегоо балгах зуураа утсаараа эхнэртэйгээ ярьж, “Оройтохгүй очно оо, хайрт минь” гэж шивнээд утсаа тасаллаа. Түүний эхнэр нь сайхан эмэгтэй. Намайг бага байхад чихэр өгч, толгойг минь илдэг байсан эелдэг эгч.

Би хоолойгоо заслаа. Алга минь хөлөрч, зүрх яг л хавиргаа цөмлөх шахан дэлсэнэ.

— Төмөр ахаа... үгүй ээ, Төмөр өө, би танд нэг зүйл хэлэх ёстой, - гэж би арай ядан ам нээв.

Тэр гайхсан харцаар над руу харлаа. Түүний нүдэнд намайг гэх өхөөрдөл, бас жаахан гэмшил байдаг. Гэхдээ тэр өнөөдөр миний хэлэх үгийг зүүдлээ ч үгүй яваа.

— Юу болоо вэ, Ариунаа? Хичээл чинь зүгээр үү? Аав чинь ямар нэг зүйл хэлээ юу?

— Үгүй ээ, аав биш. Би... би жирэмсэн болчихсон. Танаас.