Өвөө минь ерэн нас руу дөхөж яваа хэрнээ үг хэл нь хурц, нүднийх нь гал зүгээр л нэг өтөл насны бүдгэрэл биш гэдгийг би эртнээс мэддэг байсан. Түүнийг Давга гэдэг. Хөдөө хээр, морин дэл дээр залуу насаа өнгөрөөсөн, яриа хөөрөө нь хүртэл тал нутгийн салхи шиг омголон хүн бий. Тэр одоо ч нуруу нь цэх, зүс нь өнгөлөг. Гэхдээ өглөөний цайны ширээний ард миний сонссон тэр зүйл ерээд оны кино, эсвэл хаа хамаагүй хүний тухай яригдаж буй хов жив шиг л санагдаж байлаа. Миний хамгийн сайн найзыг Давга өвөө минь жирэмсэн болгочихсон гэж үү?

Би дөнгөж хорин долоон настай. Амьдрал миний хувьд дөнгөж эхэлж буй мэт боловч миний ертөнц нэг л өглөө орвонгоороо эргэчихэв. Найз минь болох Оюунаа бид хоёр багаасаа нөхөрлөсөн. Тэр бол миний итгэл найдвар, бүх нууцаа хуваалцдаг ганц хүн байлаа. Харин өвөө... өвөө бол миний хувьд уулын чинээ нөмөр, үнэт зүйлсийн минь хэлхээ байсан юм. Гэтэл энэ хоёр хүний хувь заяа миний төсөөлж ч чадамгүй цэг дээр огтлолцжээ.

Бүх зүйл өнгөрсөн зунаас эхэлсэн байх. Өвөө зуслангийн байшиндаа ганцаараа зусдаг, харин би ажил ихтэй байсан тул Оюунаад өвөөд хүргэж өгөх эм тариа, ойр зуурын зүйлсийг даатгадаг байв. Оюунаа өөрөө ч өвөөгийн яриаг сонсох дуртай, "Хөгшин хүмүүсийн түүх гэдэг чинь амьд судар шүү дээ" гэж хэлээд л гүйгээд очдог байлаа. Би тэр үед тэдний дунд үеийн зөрүүг давсан ямар нэгэн дулаан уур амьсгал, магадгүй бидний хэзээ ч ойлгохгүй тэр нандин холбоос үүсэж байгааг огт анзаараагүй хэрэг.

Тэр өглөө Оюунаа надад хэлэхдээ хоолой нь чичирч, нүд нь чийгтсэн байв. "Чи намайг үзэн ядах байх, гэхдээ би Давга өвөөгөөс хүүхэдтэй болсон" гэсэн ганц өгүүлбэр агаар дээр хөлдөх шиг болсон. Би инээх ч биш, уурлах ч биш, зүгээр л хөшчихөв. Ерэн настай өвгөн, хорин долоотой бүсгүй. Энэ бол зүгээр нэг тоо биш, энэ бол нийгмийн хэм хэмжээг эвдсэн, магадгүй галзуурал гэмээр зүйл.