Намайг Алдар гэдэг. Хүн өнгөрсөн рүүгээ өнгийх бүрдээ "Хэрвээ тэр үед тэгсэн бол..." гэх харуусал, эсвэл "Яах гэж тэгэв дээ" гэх ичгүүрийн алинд ч юм бэ хүлэгддэг. Миний хувьд Энхээ бол тэр бүх эргэлзээний минь цөм байлаа.

Бид долоон жилийн өмнө салсан юм. Тухайн үед би хорин хэдхэн настай, амьдрал дуусашгүй үргэлжлэх юм шиг, боломж бүхэн миний гарт байгаа мэт санаж явсан омголон залуу байв. Энхээ надад чин сэтгэлээсээ хайртай байсан ч би түүний тэр их халамж, тогтуун байдлаас нь залхаж, "илүү ихийг үзэх хэрэгтэй" гэсэн гэнэн бодолдоо хөтлөгдөн түүнийг орхиод явчихсан. Нэг ч удаа эргэж харалгүй, нэг ч тайлбар хийлгүйгээр...

Саяхан би хотод эргэж ирээд нэгэн хүлээн авалт дээр түүнтэй санамсаргүй таарав. Тэр огт өөр болжээ. Миний санаж байсан тэр бүрэг, даруухан охин байхгүй болж, оронд нь өөртөө итгэлтэй, харц нь хүйтэн атлаа нэг л нууцлаг, дур булаам эмэгтэй зогсож байлаа. Түүний өмссөн хар даашинз, биеэ авч явах байдал нь түүнийг амьдралд хөлөө олж, өөрийгөө бүтээж чадсаныг нь илтгэнэ.

Бидний харц тулгарахад цээжин дотор нэг юм пал хийгээд явчихсан. Би түнэр харанхуйд ганцаараа үлдсэн мэт мэдрэмж авч, түүний тэр өөртөө итгэлтэй инээмсэглэл миний өнгөрсөнд гаргасан алдааг нүүр рүү минь алгадах шиг болов. Би түүн рүү дөхөж очоод "Сайн уу, Энхээ?" гэж арай ядан дуугарахад тэр зүгээр л толгой дохиод, яг л намайг танихгүй хүн шиг эелдгээр инээмсэглэсэн.

Тэр орой бид