Намайг Анир гэдэг. Хотын төвд, өндөр шилэн барилгуудын дунд өнгөрүүлсэн миний амьдрал нэг л хэвийн, хуурай байлаа. Харин тэрхүү нэг хэвийн өдрүүдийг Сонор гэх залуугийн зурвасууд өөрчилсөн юм. Бид сошиал орчинд танилцаад хагас жил болсон ч би түүний царайг нэг ч удаа хараагүй. Тэр зургаа тавих дургүй, дээр нь утасны камер нь эвдэрхий гэсэн шалтгаанаар зөвхөн дуу хоолойгоор л бид холбогддог байв.

Түүний хоолой... Намуухан, өөртөө итгэлтэй мөртлөө ямар нэгэн гуниг нуусан мэт тэр дуу намайг соронз шиг л татдаг байлаа. Гэтэл нэг өдөр тэр сураггүй болчихов. Хоёр долоо хоног нам гүм. Хамгийн сүүлд ярихдаа тэр “Манай сумын наадам удахгүй болно, чи ирвэл би их баярлана шүү” гэж хэлсэн нь миний толгойд хадаатай үлдэж.

Би ямар нэгэн сохор зориг өвөртлөн, Улаанбаатараас 600 гаруй километрийн зайд орших тэр нэгэн алслагдсан сум руу явахаар шийдлээ. Найз нөхөд минь намайг “галзуу” гэж нэрлэж байсан ч, надад тэр хүнийг бодитоор олж уулзахгүй бол болохгүй юм шиг нэгэн зөн совин төрөөд байсан юм.

Зам урт, тоостой. Хуучин фургон машины цонхоор харагдах тал нутгийн дүр зураг миний доторх түгшүүрийг улам нэмнэ. “Би юу хийгээд байна вэ? Царайг нь ч мэдэхгүй хүн хайж ийм хол явах гэж үү?” гэх асуулт толгой дотор эргэлдэнэ. Гэвч буцах зам байсангүй.

Орой нар жаргах үеэр би сумын төвд ирлээ. Хөдөөний жижигхэн сум. Наадмын уур амьсгал орж, хүмүүс хөл хөдөлгөөн ихтэй, хаа сайгүй морьдын янцгаах дуу, айрагны үнэр сэнхийх аж. Би түүний хэлсэн “Бор талын дэнж” гэх газрыг сурагласаар сумын захад байх нэгэн жижиг модон байшингийн гадаа ирэв.

Миний зүрх цээжин дотроо дэлсэж, хоолой зангирч байлаа. Хашааны хаалгыг татахад хуучирсан нугас нь хяхтнан дуугарч, миний ирснийг зарлах шиг болов. Гэрийн үүдэн дэх сандал дээр нэгэн залуу нуруугаа харуулан сууж байлаа. Тэр модон сийлбэр хийж байх шиг харагдана.

- Сайн байна уу? гэж би арай ядан дуугарав.

Залуу гараа зогсоож, хэсэг зуур хөдөлгөөнгүй сууснаа аажмаар над руу эргэж харлаа. Тэр мөчид би амьсгаагаа түгжив. Түүний нүд... маш тунгалаг, ухаалаг атлаа яг л хоосон орон зай руу ширтэж байх шиг. Тэр над руу биш, миний дуу гарсан зүг рүү харж байлаа.

- Анир уу? гэж тэр шивнэлээ. Тэр дуу хоолой мөн байв. Харин түүний царай... түүний нүдний дээгүүрх сорви болон харц нь тэр залууг хараагүй гэдгийг надад хэлээд өгөх шиг боллоо.

Би хөшиж орхив. Сонор босч, тэмтчиж явсаар над руу ойртов.

- Чи үнэхээр ирчихэж... Би чамайг ирнэ гэж санаагүй. Чамд хэлж чадаагүй юм. Намайг уучлаарай. Би... би царайг чинь харж чадахгүй ч, чиний үнэрийг, чиний алхааг анх удаа дэргэдээсээ мэдэрч байна, гэж тэр намуухан хэлэв.

Миний бүх айдас, эргэлзээ, гомдол тэр дороо замхран алга болох шиг болов. Тэр яагаад зургаа явуулдаггүй байсныг, яагаад камер нь "эвдэрхий" гэж хэлдэг байсныг би ойлголоо. Тэр зүгээр л намайг өөрийнх нь дутагдлаас болж битгий зугтаасай гэж хүссэн хэрэг.

Тэр орой бид сумын дэнж дээр хамт суусан. Тэр надад оддыг харахгүй байсан ч, шөнийн салхины сэрчигнээн, өвсний үнэрээр дамжуулан ертөнцийг ямар үзэсгэлэнтэйгээр мэдэрдэг тухайгаа ярьж өгсөн юм. Би түүнд хотын гэрэл, хүмүүсийн яаруу алхаа, миний харж буй орчлон ертөнцийг өөрийнхөө үгээр зураглаж өгөв.

Би түүний царайг харахаар ирсэн. Гэхдээ би түүнээс илүү чухал зүйлийг олж харсан юм. Тэр бол хүнийг нүдээрээ биш, зүрхээрээ таньж болдог гэх үнэн байлаа. Хөдөөний тэр нэгэн жижиг суманд, тоостой замын төгсгөлд би өөрийнхөө хайж байсан амар амгаланг олсон.

Бидний уулзалт яг л кино шиг төгс байсангүй. Түүнд бэрхшээл их, надад ч бас хотын амьдралаа орхих зориг тэр дороо төрөөгүй. Гэхдээ тэр шөнө би анх удаа "харах" гэдэг нь ердөө л нүдний ажил биш, харин сэтгэлийн мэдрэмж юм байна гэдгийг ойлгоод буцсан юм. Хотын зүг явах автобусанд суухдаа би Сонорын гарнаас чанга атгаад "Би заавал буцаж ирнэ" гэж амласан. Энэ бол миний амьдралдаа өгсөн хамгийн үнэн амлалт байлаа.