Намайг Оргил гэдэг. Миний амьдрал яг л хаврын тэнгэр шиг эрс тэс эргэлтүүдээр дүүрэн байсан. Хүн бүрийн амьдралд “ёроолдоо тулсан” гэж хэлж болох тэр нэгэн хар бараан цэг байдгийн адил, таван жилийн өмнөх тэр нэгэн бороотой үдэш миний хувьд амьдралын хамгийн хэцүү мөч байсан юм.

Би хадам аав Бадарчийн үүдний өрөөнд толгой гудайлган зогсоно. Тэрээр үнэтэй арьсан буйдан дээрээ хөлөө ачин суугаад, надаас харцаа буруулж, тамхиныхаа үнсийг хүйтэн содон харцаар ажиглана. Харин хадам ээж Саран миний өмнө шидэж орхисон хэдэн хуучин хувцастай цүнх рүү эрүүгээрээ зааж байв.

— “Оргил оо, одоо болно. Чи манай охиныг таван жил чирлээ. Ядуу хүн яаж ч зүтгээд баян болдоггүй юм. Ойлгож байна уу? Чиний тэр барилгын талбай дээрх шавар, шохойтой хувцас манай босгыг гутааж байна” гэж Бадарч гуай сөөнгө хоолойгоор хэлэв.

Би Ану руу хартал түүний нүд нь уйлсаар байгаад улайж, хавджээ. Тэр юу ч хэлж чадахгүй, эцгийнхээ өөдөөс ганц үг ганц хийх тэнхэлгүй зогсоно. Саран эгч над руу ойртон ирж, дуугаа өндөрсгөн:

— “Миний охин чинь ирээдүйтэй, боловсролтой хүн. Гэтэл чи... Чиний ирээдүй ердөө л зуурмаг зуурах. Одоо зайл. Охины минь залуу насыг битгий үр. Манайхаас гараад дахиж битгий харагдаарай!” гэж хашхирав.

Би цүнхээ шүүрэн авч, үүд рүү алхлаа. Хаалгаар гарахаас өмнө Ану гүйж ирэн миний гараас атгав. Түүний гар чичирч байлаа. Тэр чихэнд минь маш зөөлнөөр:

— “Оргил оо, би чамд итгэдэг. Бид хоёр заавал дахиж уулзана. Битгий бууж өгөөрэй” гэж шивнээд, эргэж харалгүй гэртээ орсон юм.

Тэр шөнө би хотын захад байх нэгэн жижиг түрээсийн өрөөнд орохдоо өөртөө ганцхан зүйлийг амласан: “Би энэ хотын гудамжаар толгой бардам алхах болно.”

Миний амьдралын дараагийн гурван жил яг л там шиг байсан. Өдөр нь би барилгын талбай дээр 12 цаг ажиллана. Ядарсандаа хөл минь чичирч, гар минь эвэршиж байсан ч орой нь номын сан руу гүйдэг байв. Би эдийн засаг, гадаад худалдаа, бизнесийн удирдлагын номнуудыг бараг л цээжилж байлаа. Хятад хэлийг бие даан сурч, Эрээн хот руу анхны аялалаа ганцхан цүнх бараатай эхлүүлсэн юм.

— “Залуу минь, энэ ханшийн зөрүүг харж байна уу? Хэрвээ чи одоо л юаниа авчихвал ирэх сард төгрөгийн ханш унана” гэж би өөртөө хэлж, эрсдэлтэй боловч тооцоотой алхмууд хийж эхлэв.

Миний өргөн хэрэглээний бараа импортлох бизнес бага багаар өргөжиж, тун удалгүй би жижиг агуулахтай боллоо. Би зах зээлийн мөчлөгийг соргог мэдэрч байсан. 2020 оны хямралын үед би бүх хадгаламжаа үл хөдлөх хөрөнгө рүү цутгасан нь миний амьдралын хамгийн том ялалт болсон юм. Таван жилийн дараа миний үүсгэн байгуулсан "О" групп хотын барилга, хөрөнгө оруулалтын салбарт цахиур хагалах боллоо.

Өнөөдөр би River Garden хотхоны зүүн талд байрлах төв оффисынхоо 20 давхарт, цонхоор хотыг ажиглан зогсоно. Миний унадаг хар G-Class автомашин доор зогсоол дээр гялалзана.

Нарийн бичиг минь хаалга тогшив.

— “Захирал аа, "Баян-Эрчим" компанийн удирдлагууд ирчихсэн байна. Таныг хүлээж байна.”

Би гүнзгий амьсгаа авлаа. Энэ бол Бадарч гуайн компани. Сүүлийн үед хийсэн буруу хөрөнгө оруулалтаасаа болж тэд дампуурлын ирмэгт ирсэн. Тэдэнд зөвхөн "О" групп л тусалж чадна.

Би хурлын өрөөнд ортол Бадарч, Саран хоёр миний өөдөөс хараад сууж байлаа. Тэдний царай таван жилийн өмнөхөөсөө илүү хөгширч, өөртөө итгэлгүй байдал нь илт мэдрэгдэнэ. Намайг орж ирэхэд тэдний нүд нь орой дээрээ гарах шахав.

— “Оргил? Чи... чи энд юу хийж байгаа юм?” гэж Саран эгч дуу алдлаа. Түүний хоолой чичирч байв.

Би инээмсэглэсэнгүй, бас уурласангүй. Би зүгээр л өөрийнхөө сандал дээр тухлан суугаад:

— “Би бол энэ компанийн үүсгэн байгуулагч. Та бүхэн хөрөнгө оруулалт хүсч ирсэн гэж сонслоо” гэж намуун дуугаар хэлэв.

Бадарч гуай толгойгоо гудайлгаж, гар нь ширээн дээр салганаж байлаа. Тэр над руу шууд харж чадахгүй байв.

— “Оргил оо... биднийг уучлаарай. Бид тухайн үед... бид үнэхээр алдаж. Би чамайг ийм өндөрт гарна гэж хэзээ ч бодоогүй” гэж тэрээр арай ядан хэлэв.

Саран эгч нулимсаа арчин:

— “Хүү минь, биднийг авраач. Манай компанид 500 гаруй ажилтан бий. Хэрвээ чи хөрөнгө оруулалт хийхгүй бол бид гудамжинд гарахад бэлэн байна. Бидний тэнэглэлийг өөртөө битгий хадгалаач” гэж гуйж эхлэв.

Яг энэ үед хаалга нээгдэж, Ану өрөөнд орж ирлээ. Тэр эцэг эхийнхээ сандарч байгааг хараад над руу удаан харав. Түүний нүдэнд тэр үеийнх шиг гомдол биш, харин бахархал тодорч байлаа. Бидний харц тулгарахад цаг хугацаа зогсох шиг л болов.

🔒 Үргэлжлэл бий... Дараагийн хэсгээс уншаарай 👇