Насанд хүрэгчдэд
ХОНЬ ХАРИУЛЖ ЯВСАН БҮСГҮЙГ 3 ОРГОДОЛ УУЛАНД АВЧ ЯВААД 10 ЖИЛ...
Хөвсгөл
2026.10.10, 02:39
2550 views
1970 оны намрын нэгэн сэрүүн өдөр Улаанбаатараас холгүйхэн талын нэгэн хэсэгт, 24 настай Цэлмэг гэх бүсгүй хонио хариулж уул эгч дээш явлаа. Улаан чимэглэлтэй, ноосон дээл нь түүнийг сэрүүн салхинаас халхална. Тэр энэ л амьдралдаа дассан. Хот аймгийн захад энэ жил айл амьтан цөөн, эзгүй шахам газар байлаа. Гэнэтхэн, хонины бэлчээрээс огт өөр зүгт, ямар нэгэн хөдөлгөөн түүний нүдэнд туслаа. Гурав бололтой хүмүүс, тэдний хувцас нь өвөрмөц, нүүр царай нь ч эхний харцнаас л түгшүүр төрүүлэм. Тэр хонио цуглуулахаар сэмхэн буцаж эргэлээ. Гэвч тэдний алхам түүнээс хурдан байв.
“Хүүе, бүсгүй! Удахгүй гамшгийн үер буух гэж байна. Биднийг дагаад, агуйд хоргодохгүй бол болохгүй нь, эндээс ойрхон” гэж нэг нь хэлэв. Цэлмэг тэднийг эгцэлж харахаас айж байв. Эмэгтэй хүн харж дадаагүй удсан юм шиг түүнийг харах нүд нь жигтэйхэн байсан нь түүнд таалагдсангүй. Энэ бүхэн түүнд сэжигтэй санагдавч, айдас нь ухаан бодлыг нь хүлсэн байв. Тэр тэднийг дагаж, амьдралынхаа хамгийн аймшигтай агуй руу явж буйгаа огт мэдэхгүй байлаа.
Тэр гурав Цэлмэгийг нөгөө уулын өндөр орой руу чиглүүлэн явав. Цэлмэг эхэндээ "Үер" гэдэгт нь итгэх гэж хичээсэн ч, тэдний айдас төрүүлэм харц, гар хурууны хөдөлгөөн түүнийг жинхэнэ аюул ирж буйг мэдрүүлж байлаа. Тэр хонио орхисондоо харамсаж, ээж, аавыгаа санаж, зүрх нь шимшрэх аж. Харин араас нь явах зуураа зугтах боломжийг эрэн, эргэн тойрноо сонор сэрэмжтэй ажиглана. Гэвч хажууханд нь алхах, нүүрэндээ сорвитой, том биетэй эрийг хараад хүчээ барах нь илүү аюултайг ойлгож байв.
Тэд нэгэн нүхэн агуйд ирлээ. Дотор нь утаа, хүхрийн үнэр сэнхийж, хүн амьдардаг бололтой байв.
"Энд байх юм уу?" гэж Цэлмэг хэрдээ зориг гарган асуухад, хөмсөг зангидсан өндөр эр:
"Тийм ээ. Эндээс чи хаашаа ч явахгүй. Бид чамайг хүлээж байсан юм" гээд инээмсэглэсэн нь түүний биеийг жихүүцүүлэв. Тэр үед л Цэлмэг, тэднийг Нарснаас оргосон гурван хоригдол гэдгийг, мөн өөрийг нь одоо эргэж буцах аргагүй хувь заяа хүлээж буйг ойлгосон юм. Тэр дотроо орилж байсан ч, гаднаа юу ч дуугаралгүй, чулуу шиг хөшиж орхив.
Өдрүүд өдрүүдийг, долоо хоногууд саруудыг, сарууд жилүүдийг тэрээр энд өнгөрүүлж магадгүй байлаа. Цэлмэгийг хаашаа ч явуулахгүй, гурвуул ээлжлэн харгалзаж, уулын амьдралд нь дасгаж байлаа. Тэр зугтах оролдлого хэд хэд хийсэн ч, баригдаж, улам л хатуу хяналт дор амьдрах болжээ. Эхэндээ уйлж дуугарч, гуйж гувшиж байсан ч, хэн нь ч тоосонгүй. Сүүлдээ амьд гарахын тулд.....
Цааш юу болсон гээч? 👉 Үргэлжлэлийг сайт дээр бүрэн эхээр нь уншаарай 🔥
Үргэлжлүүлэн унших
Энэхүү нийтлэл нь төлбөртэй контент юм.