Бат харанхуйд ганцаараа суун, тамхиныхаа цогийг ширтэнэ. Утаа нь агаарт замхран одохтой зэрэгцэн түүний арван таван жилийн турш босгосон амьдрал, итгэл үнэмшил нь ч мөн адил замхран үгүй болж байлаа.

Бат өөрийгөө үргэлж "зөв" эр хүн гэж бодож ирсэн. Тэр бол гэр бүлийнхээ өмнө хариуцлага хүлээсэн, үг цөөтэй, нуруутай түшиг. Өглөө бүр зургаан цагт босч, үдэш орой болтол ажил дээрээ нухлагдахдаа тэр ядарлаа гэж гомдоллож байсангүй. Түүний хувьд хайр гэдэг нь эхнэртээ гоё үг хэлэх буюу хөтлөлцөж гүйх биш, харин хүүхдүүдийнхээ сургалтын төлбөрийг цагт нь хийх, эхнэрээ дутагдах гачигдах зүйлгүй байлгах, гэртээ тогтсон орлоготой байхыг хэлдэг байв. "Эр хүн сэтгэл хөдлөлөө гаргах нь сул тал" гэсэн эцгийнх нь сургаал түүний цусанд шингэсэн байлаа.

Гэтэл өнөөдөр тэрхүү "төмөр" мэт бат бөх ертөнц нь нэгхэн мөчид нуран унасан юм.

Тэрээр эхнэрийнхээ утсан дээр ирсэн зурвасыг санамсаргүй харжээ. Үгүй ээ, санамсаргүй биш, дотоод зөн совин нь түүнийг хөтөлсөн байх. "Өнөөдөр үнэхээр сайхан байлаа, яг л хуучин шигээ..." гэсэн ганц өгүүлбэр Батын зүрхийг зүсэх шиг болов. Итгэж чадахгүй ухаж үзвэл, түүнийг томилолтоор явах хойгуур, эсвэл оройтох бүрд эхнэр нь хуучин найз залуутайгаа уулзаж, бүр өөрсдийнх нь ариун нандин гэрт урьж авчирсан байх нь тэр. Батын хөл дороос газар алга болох шиг л санагдав.

Эхнэр нь уйлан байж, өвдөг сөгдөн уучлалт гуйхдаа хэлсэн үгс нь одоо ч түүний чихэнд цуурайтна.

- "Би зүгээр л эмэгтэй хүн гэдгээ мэдрэхийг хүссэн. Чи намайг хардаг ч, хардаггүй байсан. Чи мөнгө өгдөг ч, сэтгэлээ өгдөггүй байсан. Би чамд хэрэггүй тавилга шиг л санагддаг байлаа..." гэж тэр уйлсан.

💔 Үлдсэн хамгийн хүнд шоконд оруулах болно. Унших бол үргэлжлүүлээрэй 💔