Намрын сэрүүн салхи шарласан навчсыг хөл доор хөжигнүүлж, Улаанбаатарын гудамж нэг л уйтгартай бөгөөд зэвэргэн байлаа. Хорин таван настай Золбоо ажил руугаа яаран алхахдаа ард нь хэн нэгэн явааг анх удаа мэдрэв. Тэрээр эргэж харвал дөч орчим насны, цэвэрхэн хувцасласан, нүдэндээ гүн гуниг тээсэн үл таних эмэгтэй зогсож байлаа. Золбоог зогсоход тэр ч бас зогсов. Золбоог алхахад тэр дагав.

Эхэндээ тэр үүнийг ердийн нэг санамсаргүй тохиолдол гэж бодсон ч гурав хоногийн дараа энэ нь тохиолдол биш гэдгийг ойлголоо. Тэр эмэгтэй түүнийг ажил дээр нь очиход гадаа нь хүлээж, гэртээ харихад нь орцных нь үүдэнд зогсож байдаг болов. Тэр яг л сүүдэр шиг, ямар ч чимээгүй, бас ямар ч хор хөнөөлгүй мэт атлаа айдас төрүүлэм уйгагүй дагана.

Яг тэр өдрүүдэд Золбоогийн амьдралд аймшигт зовлон тохиосон юм. Түүний залуухан эхнэр Ниймаа гэнэт ухаан алдаж, эмнэлэгт хүргэгджээ. Эмч нар оношийг нь тогтоож чадахгүй, тархины үйл ажиллагаа нь зогссон мэт гүн комонд орсон байв. Ниймаагийн бие өдрөөс өдөрт сульдаж, амь нас нь дээсэн дөрөөн дээр дэнжигнэж байлаа.

Нэгэн шөнө Золбоо эмнэлгийн коридорт толгой гудайлган сууж байтал өнөөх эмэгтэй хажууд нь ирээд суучихлаа. Тэр эмэгтэй Золбоогийн нүд рүү харалгүйхэн:

— Ниймаа өнөөдөр даарч байна. Түүний хөлийг дулаан хуч, тэр багадаа даарах дургүй байсан... бас тэр чамд зориулж бэлдсэн зүүлтээ орныхоо далд шургуулганд нуусан байгаа, тэрийг нь аваарай гэж шивнэн хэлэв.

Золбоо цочирдон босож ирлээ. Энэ эмэгтэй Ниймаагийн бага насны зуршлыг, тэр бүү хэл гэр доторх нууцыг нь яаж мэддэг байна аа? Тэрээр эмэгтэйг заамдаж аваад “Чи хэн юм бэ? Юу хүсээд байгаа юм?” гэж хашхирсан боловч эмэгтэй зөвхөн гунигтайгаар инээмсэглээд.....

ҮРГЭЛЖЛЭЛ НЬ ТАНЫГ ШОКОНД ОРУУЛАХ БОЛНО....