Наадмын дараах налгар өдрүүдийн нэг байлаа. Нар төөнөж, хотын гудамж тоос шороо, машины утаагаар дүүрсэн ч миний сэтгэл харин түнжин хагараагүй толь шиг л гялалзаж явав. Учир нь өнөөдөр цалин буусан өдөр. Халаасанд минь хэдэн сарын турш хүлээсэн "хөдөлмөрийн үр шим" минь бэлнээр байлаа. Гэртээ хариад эхнэртээ талыг нь өгч, хүүдээ зуны шинэ гутал аваад, үлдсэнээр нь өөртөө нэг дажгүй гар утас авчихна даа гэсэн бодол өвөртлөн автобусны буудал руу алхлаа.

Яг тэр мөчид, чихний чанх ард "Хүүе, Гүнчээ!" гэх уянгалаг, танил хоолой сонсогдоход хамаг биеэр жирсхийх шиг болов. Эргээд харвал... Нямханд.

Оюутан байхад ангийнхныг байтугай сургуулийн залуусыг хөлдөө сөгдүүлдэг байсан тэр үзэсгэлэнт бүсгүй миний өмнө зогсож байлаа. Тэр үед би түүнд ухаангүй дурлаж, зүүдэндээ зуун удаа гэрлэж, мянган удаа үнсэж байсан ч бодит амьдрал дээр нэг ч удаа зориглон үг сольж үзээгүй юм. Тэр хэтэрхий "өндөр", би хэтэрхий "энгийн" байсан болохоор тэр. Гэтэл одоо тэр улам ч өнгө орж, намба суун, нүднийх нь харц илүү ялдам болжээ.

Бид баахан сайн муугаа мэдэлцлээ. Тэр одоо МИАТ-ийн онгоцны үйлчлэгч гэнэ. "Тэнгэрийн бүсгүй" гэдэг үг түүнд яг тохирох аж. Миний амьдрал харин илүү даруухан: нэг жижигхэн компанид менежер, эхнэр, хүү... Хүүгийнхээ зургийг үзүүлэхдээ би нэг л мэдэхэд өөрийгөө өмөөрөх, эсвэл өөрийгөө батлах гэсэн хачин мэдрэмжид автсан юм.