Өвлийн жихүүн салхи Батсайханы ажлын өрөөний цонхыг нүднэ. Өрөөнд түнэр харанхуй ноёлж, зөвхөн ширээн дээрх гэрэл бүдэгхэн тусна. Тэрээр сандалдаа шигдэн сууж, өмнө нь хэвтэх шүүх хуралдааны тогтоолыг ширтэнэ. Өөрийнх нь хүч хөдөлмөр, нөлөө, мөнгө гээд бүгдийг зориулж байж босгосон "эзэнт гүрэн" нь ердөө ганцхан хүний—түүний хайртай хүүгийн—амиа хичээсэн зангаас болж нуран унажээ.

Батсайхан, Саруул хоёр арван таван жил хүүхэд заяахгүй явсаар Тэмүүжинг өлгийдөн авсан юм. Тэр үед Батсайхан бизнесийн ертөнцөд хөлөө олж, бэл бэнчин нь зузаарч байсан үе. Саруул намхан биетэй, зөөлөн зантай ч цорын ганц хүүгийнхээ төлөө бол арслан шиг л тэмцдэг байв. Тэд хүүгийнхээ хөлөнд нь өргөс орохоос, сэтгэлд нь сэв суухаас тэгтлээ айж, бүх хүслийг нь "алтан аяганд" барьдаг байлаа.

Тэмүүжин багаасаа биеэр жижиг, бүрэг хүү байв. Сургуулийнх нь хүүхдүүд түүнийг "нялцгай амьтан", "эрх жаал" гэж тохуурхах бүрт Саруул сургууль дээр нь очиж, "Миний хүүг хэн гомдоодог юм?" хэмээн загнаж, захирал, багш нарт нь хандив нэрээр мөнгө атгуулна. Батсайхан ч хажуунаас нь: "Миний хүү, чамайг хүн гомдоох юм бол мөнгөөр л цохь. Чи хэнээс ч илүү, чи хэнээс ч баян" гэж зөвлөнө.

Ингэж өссөн Тэмүүжин аажим аажмаар амьдралыг "үнэлгээний хуудас" гэж хардаг болов. Арван найман нас хүрэхэд нь авч өгсөн "LAND200" машин түүнд хүч нэмэх шиг болж, согтуугаар үе тэнгийнхээ Болд гэх залууг нүдэж, мэслэхдээ ч тэр огтхон ч айсангүй. Харин ч "Миний ард аав байгаа" гэх зэвүүн бодол тархинд нь хадагджээ. Тэр үед Батсайхан хохирогчийн ар гэрт шинэ байр, тансаг машин авч өгөн, хэргийг цагдаагийн шатанд нь хааж байхдаа хүүгийнхээ нүд рүү нэг ч удаа эгцэлж хараад "Чи буруу зүйл хийлээ" гэж хэлээгүй юм. Тэр зөвхөн "Миний хүү, дахиж ийм асуудал битгий гаргаарай, аавд нь их ажил боллоо" гэж хөнгөхөн зэмлэсэн болоод өнгөрөв.

Батсайханы тэрхүү "халамж" хүүгийнх нь доторх араатныг сэрээсэн байлаа. Тэмүүжин өөрийгөө бусдаас илүү гэдгийг нотлохын тулд, ялангуяа өөрийг нь үл тоосон эмэгтэйчүүдээс өс авахын тулд хамгийн муухай замыг сонгожээ.