Болсон явдал
40 МЯНГАТЫН “НОГООН” ЧОЙЛОНГ Ч ХҮРТЭЛ ОРОЛДСОН ТЭР ШӨНӨ...
Хөвсгөл
2026.11.08, 17:54
40 views
“Чи хэний халаасыг ухсанаа мэдэж байна уу?” хэмээн нэгэн эр хорин хэдтэй туранхай залуугийн хүрэмнээс атган асуухад өнөөх нь хариу хэлж чадсангүй. Хөл дор нь хэдэн төгрөг, автобусны тасалбар, хуучирсан түрийвч хөглөрч байлаа. Гэтэл цугларсан хүмүүсийн нэг нь “Наадах чинь Ногоон Чойлонгийн таньдаг хүний мөнгийг авчихсан юм биш үү?” гэхэд залуугийн царай хувхай цайжээ. Учир нь тэр үед Улаанбаатарын 40 мянгатад Ногоон Чойлон гэх нэрийг сонсоод эмээдэггүй хүн ховор байсан гэдэг.
Өнгөрсөн зууны жараад оны сүүл, далаад оны эхэн үеийн Улаанбаатар өнөөдрийнхөөс тэс өөр байв. 40 мянгат, 50 мянгат, Бага тойргийн залуус нэгнээ царай зүсээр нь төдийгүй хэнтэй нөхөрлөдөг, ямар зан ааштайг нь хүртэл мэддэг байжээ. Тэр олон залуусын дундаас Чойлон бусдаас айдаггүй, хэлсэн үгэндээ эзэн болдог, хэрэгтэй үед хэний ч өөдөөс зогсож чаддаг зангаараа ялгарсан юм. Гэхдээ түүнийг хүмүүс зөвхөн хүчтэй учраас хүндэлдэг байсангүй.
Чойлон халаасны хулгайчдад тун дургүй, ялангуяа настай хүн, хөдөлмөрчдийн мөнгийг дээрэмддэг хүмүүсийг үздэггүй нэгэн байжээ. Нэгэн орой 40 мянгатын дэлгүүрийн дэргэд зогсож байтал цалингаа хулгайд алдсан хөгшин эр ирж, гэртээ очих нүүргүй болсноо ярьсан байна. Чойлон түүнийг анхааралтай сонсоод хаанаас автобусанд суусан, хэн хажууд нь зогссон зэргийг асуужээ. Харин маргааш нь нэг залуу өнөөх өвгөний мөнгийг буцааж өгсөн гэх яриа тархсан ч үүнд Чойлон ямар холбоотой байсныг хэн ч мэдээгүй үлджээ.
Гэвч 40 мянгатад Чойлонгоос дутахгүй нэртэй нэгэн байв. Түүнийг “Хар” Жаргалсайхан гэдэг бөгөөд өөрийн гэсэн хүрээлэлтэй, зодоон цохионд бууж өгдөггүй эр гэдгээрээ танигджээ. Тэд ил тод дайсагнадаггүй ч нэгнийхээ нутагт нөгөө нь дур мэдэн аашилдаггүй бичигдээгүй дүрэмтэй байв. Нэг удаа Жаргалсайханы хоёр танил орцны үүдэнд согтуурхан агсам тавихад Чойлон очиж, “Айлын хүүхэд хөгшид унтаж байна, одоо болио” гэж хэлээд л тараасан гэдэг.
Маргааш нь Жаргалсайхан өөрөө Чойлонтой уулзахаар иржээ. Хоёр эр байшингийн ард удтал ярилцсаны эцэст гар бариад салсан бөгөөд тэднийг холоос ажиглаж байсан Сүхбат учрыг нь асуухад Чойлон “Хүн хүнээ мэдэж явбал болоо” гэж хариулсан байна. Сүхбат бол Чойлонгийн багын найз, түүний аашийг хамгийн сайн мэддэг хүн байлаа. Харин тэр өдрөөс хойш хоёр атаманы хооронд ямар нэгэн нууц тохиролцоо бий болсон гэх цуурхал тархаж эхэлжээ.
Тэр үед хотын гудамжинд зодоон цохион, танхайн хэрэг гарах нь олширч, залуусыг хянах нэрээр өөрсдөө хүч хэрэглэдэг бүлгүүдийн тухай яриа гарч эхэлсэн байна. Тэдний дундаас хамгийн айдас төрүүлдэг нэр нь “Квантун арми” байжээ. Гудамжинд нэртэй залуусыг ганцаардуулан барьж, хэн нь жинхэнэ эзэн болохыг мэдрүүлдэг гэх яриа 40 мянгатад хүртэл тархсан юм. Гэвч Чойлон энэ бүхнийг сонсоод “Олон хүн нийлж нэг хүнийг айлгадаг бол тэр чинь эр зориг биш” хэмээн тоосонгүй өнгөрчээ.
Нэгэн орой Сүхбат Чойлонгийн гэрт бараг гүйсээр орж ирэв. Түүний нүүр цонхийж, амьсгаа нь давхцсан байлаа. “Чойлон оо, өнөөдөр орой чамайг барихаар хэдэн хүн ирсэн байна. Хар Жаргалсайханыг ч бас хайж байгаа гэнэ” гэхэд Чойлон гайхсангүй, харин чимээгүйхэн тамхиа асаажээ. Гэвч Сүхбатын дараагийн хэлсэн үг түүнийг хүртэл бодлогошруулахад хүргэсэн юм.
“Тэд чамайг зүгээр нэг айлгах гээгүй юм байна. Та хоёрын нэгийг нөгөөгөөр нь бариулах санаатай бололтой. Хамгийн аймшигтай нь, тэдэнд чиний хамгийн итгэдэг хүн бүхнийг хэлж өгсөн гэнэ...”
Чойлон тамхиа үнсний саванд дарж унтраагаад найзыгаа ширтэв. Яг тэр мөчид гаднах хаалгыг хэн нэгэн гурван удаа хүчтэй тогшлоо. Сүхбат хаалга руу хараад “Ирчихэж...” гэж шивнэсэн юм.
Хаалга нээгдэхэд босгон дээр Чойлонгийн огт төсөөлөөгүй хүн зогсож байлаа...
Үргэлжлэлийг 👇
Үргэлжлүүлэн унших
Энэхүү нийтлэл нь төлбөртэй контент юм.