Намайг Мөнхбаатар гэдэг. Ерээд оны сүүл, хоёр мянган оны зааг дээрх тэр саарал өдрүүдэд би өөрийгөө хамгийн жаргалтай, хамгийн "манлай" эр хүн гэж бодож явсан юм. Улаанбаатар хот тэр чигтээ шороо тоосондоо дарагдаж, хүмүүс ганзагын наймаа, барилгын ажил хоёрын хооронд хөлхөж байхад би гэдэг хүн барилгын компанид бригадын дарга хийж, халаас зузаан, нэр хүнд өндөр явлаа. Гэвч тэр нэр хүнд маань "найз" гэх нэр зүүсэн хэдэн архичин, "жаргал" гэж андуурсан шил архинаас цааш хэтрээгүйг би дэндүү хожим ухаарсан юм.

Биднийг "Шоучдын бригад" гэж нэрлэдэг байв. Орой болгон ажил тармагц дөрөв, тавуулаа нийлж, Саппорогийн ойролцоох бүгчим бааранд орж сууна. Тэнд л бид улс төр ярьж, мөнгөөр хөлбөрч, эр хүний баярхалаар бие биеэ тэтгэнэ.

Тэр нэг орой миний төрсөн өдөр, дээр нь цалин буусан өдөр давхацсан юм. Ширээн дээр үнэтэй архи, пиво, хачир дүүрэн өрөөстэй. Тамхины утаа, чанга хөгжим, согтуу эрчүүдийн хашхираан дунд би хамгийн их дуутай нь байлаа.

— За, Мөнхөө, чи ч азтай эр юм даа. Эхнэр чинь Туяа шиг үзэсгэлэнтэй, дээр нь чамайг яаж ч ирсэн хүлээж байдаг, — гэж манай бригадын Ганбаа хэлээд хундагатайгаа тулгав.

Би согтуудаа цээжээ дэлгэж, "Эр хүний хийморь" гэж андуурсан балга архиа гүд хийтэл залгиад:

— Мэдээж шүү дээ. Миний Туяа чинь зүгээр ч нэг эхнэр биш. Орондоо ямар тачаангуй, ямар энхрий гээч. Намайг яаж эрхлүүлдэг, ямар үзэсгэлэнтэй харагддаг гээд ярих юм бол та нар атаархаад үхнэ, — гэж байдаг чадлаараа хөөрцөглөн ярив.

Би тэр үед Туяагийнхаа нэр төр, эмэгтэй хүний нандин бүхнийг тэр бохир ширээний ард найзууддаа "зууш" болгон өгч байгаагаа мэдээгүй. Найзууд маань доогтой инээлдэж, зарим нь шүлсээ залгиж байхад, ширээний буланд дуугүйхэн суух Чуукаагийн харц нэг л өөр болсныг би анзаараагүй юм. Чуукаа хэзээд даруухан, хүнтэй олон үггүй, гэвч тусч залуу шиг санагддаг байлаа.

— За, за, Мөнхөө, бүр атаархаж дууслаа. Одоо харъя, — гэж Чуукаа намайг сугадан босгов.

Би хөл дээрээ тогтож чадахгүй байлаа. Сэрэхэд би гэрийнхээ босгон дээр, Чуукаа намайг түшин зогсож байв. Туяа хаалга тайлахад түүний нүдэнд нь гомдол, айдас, ядаргаа гурав зэрэг хургасан харагдсан. Гэвч тэр миний "найз"-ыг хүндэтгэн дотогш урив.

— Өө, Чуукаа юу? Чи л миний нөхрийг чирж ирэх юм даа. Жаахан цай ууж, амсхий, — гэж Туяа хэлээд гал тогооны тийш зүглэв.

Би Чуукааг "Миний найз, ууж л бай, сууж л бай" гэж шулганаж байгаад яаж тасарч, хаана унаснаа ч мэдээгүй. Хүнд нойрондоо умбаж байхдаа би Туяагаа Чуукаатай ямар аюултай нөхцөлд үлдээж байгаагаа огт зүүдлээгүй юм.

⚠️ Анхааруулга: Энэхүү зохиолын дараагийн бүлгүүд нь насанд хүрэгчдэд зориулсан (+18) сэтгэл зүйн болон романтик гүнзгий хэсгүүдийг агуулсан тул зөвхөн насанд хүрэгчид уншихыг зөвлөж байна. ТӨЛБӨР ТӨЛӨХ ЗААВАР ДООШ ГҮЙЛГЭЭД БАЙГАА! ЗААВРЫН ДАГУУ ХИЙНЭ ҮҮ!!!