Намрын сэрүүн салхи хацар хайрч, гэр хорооллын харанхуй гудамжны шороо агаарт замхарна. Цэцэгээгийн амьсгал дээрдэж, цээж нь давчдан, хөл нь өөрийн эрхгүй бүдчиж байв. Түүний араас согтуу нөхрийнх нь хүнд гутлын чимээ, хараал зүхэл хадан цуурайтна. Энэ бол анхны удаагийнх биш, магадгүй сүүлчийнх ч байж болох тийм л аймаар шөнө байлаа.

Тэрээр хүүхдүүдээ ээжийндээ үлдээчихээд, гэртээ ганцаараа үхэлтэй нүүр тулсан нь энэ. Нөхөр нь архи ууж ирээд л гар далайж, аяга таваг хагалан, түүнийг хүн биш мэт доромжилж эхлэхэд Цэцэгээд ганцхан л бодол төрсөн нь зугтах байв. Нөмөрсөн нимгэн цамц нь салхинд хийсэж, чичрэх биеэ арай ядан тэнцүүлсээр тэр нэгэн танихгүй хашааны онгорхой хаалгаар шурган орлоо.

Хашаан доторх нохой хуцаж эхлэхэд Цэцэгээ айсандаа байшингийнх нь үүдэнд зогсох залуугийн өмнө сөхрөн унав. Царай нь зүсэгдсэн мэт цонхийж, нүдэнд нь айдас, цөхрөл хоёр зэрэгцэн харагдана.

- Гуйя, намайг нууж өгөөч... Тэр намайг алчихна... гэж Цэцэгээ арай ядан шивнэхэд дээгүүрээ дулаан цамц нөмөрч, түлээ хагалаад зогсож байсан залуу гайхсан ч юу ч асуулгүй түүнийг гэр рүүгээ орууллаа.

Залуугийн нэрийг Төмөр гэдэг байв. Тэрээр Цэцэгээг гал тогооныхоо сандал дээр суулгаж, халуун цай аягалж өглөө. Тэгснээ чимээгүйхэн гадагшаа гарч, хашааны хаалгаа түгжээд, Цэцэгээгийн араас хөөж ирсэн согтуу эрийг гудамжнаас явах хүртэл нь тагтан дээрээ харуулдаж зогсов. Гэрт орж ирээд Төмөр ердөө л "Одоо амгалан бай, тэр явчихсан" гэв. Түүний хоолой намдуу, тайван байсан нь Цэцэгээд олон жил мартагдсан тэрхүү аюулгүй байдлыг мэдрүүлжээ.

Цаашаа юу болсоныг мэдмээр байна уу?