Болсон явдал
СОЛОНГОСТ БАЙГАА НӨХӨР МИНЬ МОНГОЛД ӨӨР ГЭР БҮЛТЭЙ БАЙЖЭЭ…
Хөвсгөл
2026.10.21, 22:49
366 views
Нөхрөө Солонгост ажиллаж, охин бид хоёрынхоо төлөө өдөр шөнөгүй зүтгэж байгаа гэж би долоон жил итгэсэн юм. Түүнийг хүйтэн үйлдвэрт арван хоёр цагаар ажилладаг гэж бодох бүрдээ өөртөө шинэ хувцас авах мөнгөө хүртэл харамладаг байлаа. Гэтэл нэг өдөр найз минь Facebook-ээр зураг явуулж, “Номин оо, энэ танай Төгөлдөр биш үү?” гэж асуусан юм.
Зургийг нээгээд би хөшчихөв. Нөхөр минь нэгэн эмэгтэйг тэвэрч, гурван настай болов уу гэмээр хүүгийн хамт инээмсэглэн зогсож байлаа. Зургийн доор “Хайртай хоёр эр хүн минь. Бидний аз жаргалтай гэр бүл” гэж бичжээ.
Би хамгийн түрүүнд нийтэлсэн огноог нь харсан. 2026 оны аравдугаар сарын 14. Гуравхан хоногийн өмнө! Яг тэр орой Төгөлдөр над руу “Ажил ихтэй, өнөөдөр шөнийн ээлжинд гарна. Миний хоёр хайр эрт унтаарай” гэж бичсэн байсан юм.
Бид 2014 онд гэрлэж, хоёр жилийн дараа охинтой болсон. Амьдрал хэцүү, түрээсийн мөнгө хүрэлцэхгүй байсан болохоор Төгөлдөр 2019 онд Солонгос явсан. Явахдаа “Гуравхан жил тэсчих. Ирээд гурвуулаа өөрийн гэсэн байранд орно” гэж амласан юм.
Эхний жилүүдэд байнга видео дуудлага хийж, мөнгө явуулдаг байлаа. Харин 2022 оноос камер нь эвдэрсэн, ажил ихтэй, интернэт муу гэх шалтаг хэлсээр нүүрээ харуулахаа больсон. Би эргэлзээгүй. Харин ч шөнөжин захиалгын хувцас оёж, байрны урьдчилгаанд зориулж мөнгө хуримтлуулдаг байв.
Гэтэл миний долоон жил хүлээсэн хүн Монголд байх шиг!
Би тэр орой Төгөлдөр рүү залгалаа.
— Хайраа, чи яг хаана байна?
— Солонгостоо л байна шүү дээ. Яасан?
— Өнөөдөр видео дуудлага хийе.
— Камер ажиллахгүй байгааг мэднэ шүү дээ. Номин, чи яагаад ийм сонин болчихов?
— Зүгээр л чамайг хармаар байна.
— Дараа сард очно гэж хэлсэн биз дээ. Одоо унтъя, маргааш эрт ажилтай.
Тэгээд утсаа тасалчихав.
Би шөнөжин унтаж чадсангүй. Хажууд минь арван настай Ану тайван унтаж байлаа. Охин маань аавыгаа ирнэ гэдгийг сонсоод баярлаж, шинэ жилийн бэлгээ хүртэл захиалчихсан байсан юм.
Маргааш өглөө нь би найзынхаа явуулсан зургийн эзнийг хайж оллоо. Гэрэл нэртэй эмэгтэй, Баянзүрхэд цэцгийн дэлгүүр ажиллуулдаг ажээ. Би охиноо сургуульд нь хүргэж өгөөд шууд тийшээ явсан.
Дэлгүүрт ороход гуч гаруй насны царайлаг бүсгүй цэцэг боож суулаа.
— Сайн байна уу? Ямар цэцэг сонирхож байна?
Би хэсэг тээнэгэлзсэнээ утсаа гаргаж, Facebook дэх зургийг нь харуулав.
— Энэ хүн таны хэн бэ?
Эмэгтэй инээмсэглээд:
— Манай нөхөр. Та таньдаг юм уу?
Манай нөхөр...
Тэр хоёрхон үг миний цээжийг зүсэх шиг болов.
— Та хоёр хэдэн жил хамт амьдарч байгаа вэ?
— Дөрвөн жил болж байна. Та яагаад асуугаад байгаа юм бэ?
Би цүнхнээсээ хуримын зургаа гаргаж, түүний өмнө тавилаа.
— Намайг Номин гэдэг. Энэ хүн миний нөхөр. Бид арван хоёр жилийн өмнө гэрлэсэн. Арван настай охинтой. Би түүнийг одоо хүртэл Солонгост байгаа гэж бодож байсан.
Эмэгтэйн инээмсэглэл тэр дороо алга болов. Тэр хуримын зургийг удаан ширтсэнээ:
— Та... Номин гэсэн үү? гэж чичирсэн хоолойгоор асуулаа.
— Тийм.
— Үгүй ээ, боломжгүй...
— Юу нь боломжгүй гэж?
Эмэгтэй гараараа амаа дарж, хоёр алхам ухрав. Нүдэнд нь нулимс цийлэгнэжээ.
— Төгөлдөр надад өмнө нь эхнэртэй, охинтой байсан гэж хэлсэн. Би тэрийг нь мэднэ. Гэхдээ...
— Гэхдээ яасан гэж? Салсан гэж хэлсэн үү?
Тэр толгой сэгсрэв.
— Үгүй ээ. Тэр... таныг дөрвөн жилийн өмнө нас барсан гэж хэлсэн. Би түүнийг эхнэрээ алдсан, ганц охинтой бэлэвсэн эр гэж бодож байсан.
Би сонссон зүйлдээ итгэж чадсангүй.
Би долоон жил нөхрөө амьд мэнд ирээсэй гэж залбирч байхад тэр өөр эмэгтэйд намайг үхсэн гэж хэлчихээд, шинэ гэр бүлтэй болжээ.
Яг тэр мөчид дэлгүүрийн хаалганы хонх жингэнэж, гаднаас эрэгтэй хүний танил хоолой сонсогдов.
— Миний хоёр хайр хаана байна? Аав нь хоол аваад ирлээ!
Би эргэж харлаа.
Долоон жил хүлээсэн нөхөр минь миний өмнө зогсож байв...
Үргэлжлүүлэн унших
Энэхүү нийтлэл нь төлбөртэй контент юм.