Намайг Түвшин гэдэг. Энэ явдал миний амьдралын хамгийн хачирхалтай, магадгүй хамгийн ичмээр хэрнээ сургамжтай намар тохиолдсон юм. Хүмүүс "гар бариад бугуй барина" гэж ярихдаа ихэвчлэн шуналтай, даварсан хүний тухай хэлдэг. Гэтэл заримдаа энэ үг хүний сэтгэлийн гүн дэх нууцхан тооцоолол, зөөлөн дайралт, алхам алхмаар эзлэн түрэмгийлэх тактикийг ч бас илэрхийлдэг юм билээ.

Тэр үед би хотын төвд хоёр өрөө байранд ганцаараа амьдардаг, ганц бие залуу байлаа. Найз нөхөд маань "Чи энэ том байранд яаж ганцаараа уйддаггүй байна аа? Нэг өрөөгөө түрээслээч" гэж байнга шалсаар байгаад би нэг өдөр зарын сайт дээр "Хажуу өрөөгөө эмэгтэй хүнд түрээслүүлнэ" гэсэн зар тавьчихлаа. Эрэгтэй хүн гэхээр л архи дарс, зодоон цохион санаанд ороод байсан хэрэг.

Долоо хоногийн дараа Ану ирсэн юм. Анх харахад их л даруухан, жижигхэн биетэй, дуу цөөтэй охин байв. Түүнийг ажил болон сургуулийнхаа дундуур гүйж явдаг, ямар ч асуудал тарихааргүй нэгэн гэж бодоод би шууд л түлхүүрээ өгчихлөв. Эхний сар бүх зүйл ном журмаараа байлаа. Бид зүгээр л нэг байранд амьдардаг танилууд шиг өглөө нь "Сайн уу?", орой нь "Сайхан амраарай" гэж мэндлээд л өнгөрдөг байв.

Би өрөөндөө кино үзээд сууж байтал Ану хаалга тогшив. Гартаа хоёр аяга халуун цай барьчихсан, жаахан гунигтай царайтай зогсож байв. "Түвшин ахаа, надад жаахан хэцүү байна. Ганцаараа суухаар уйдаад, хамт цай уунгаа ярилцаж болох уу?" гэлээ. "Тэг л дээ" гээд би түүнийг оруулав. Энэ бол түүний тавьсан эхний "гар барих" алхам байсныг би тэр үед анзаараагүй юм.

Илүү сонирхолтойг үргэлжлэлээс уншаарай....