Би жирэмсэн. Гэхдээ ээжийн нөхрөөс нь. Энэ бол хэнд ч хэлэхээргүй, зөвхөн сэтгэлийн гүнд минь хуримтлагдсан хүнд ачаа. Заримдаа би өөрийгөө үзэн яддаг, заримдаа түүнийг, заримдаа хувь заяаг.

Миний нэрийг Мичидмаа. Аав минь нас барахад би арван дөрөвхөн настай байлаа. Ээж бид хоёр хотын захын амбаар шиг жижигхэн байшинд үлдсэн юм. Аавын оронд л ээж минь зовж зүдрэхгүй байгаасай гэж би дотроо үргэлж залбирдаг байсан. Гэвч залбирал минь өөрөөр биелж, амьдрал минь огт хүсээгүй замаар эргэлээ. Нэг өдөр ээж минь Эрдэнэболд гэх хүнтэй уулзаж эхлэв. Тэр ааваас минь хамаагүй залуу, эрхэмсэг атлаа нүдэнд нь нэг л хачин эрчим гэрэлтсэн хүн байлаа. Цөөхөн удаагийн уулзалтын дараа ээж бид хоёрыг Зайсанд байх гурван өрөө байрандаа урьж, хамт байх санал тавьсан юм. Ээжийн нүд аз жаргалаар дүүрэн байсан болохоор би дуугүй л дагасан. Бидэнд үнэхээр тохитой амьдрал хэрэгтэй байлаа.

Эрдэнэболд ах гэрт үргэлж баяр баясгалан авчирдаг байв. Ээж минь түүний хажууд гэрэлтээд л байна. Тэр надад ч бас их сайхан ханддаг байсан. Орой болгон бид гурав хамтдаа хооллон, инээж хөхрөн, кино үздэг байсан. Тэр өндөр биш ч гэлээ, царайлаг, хөмсөг сүүлтэй, үргэлж дэгжин хувцасладаг. Нүдэнд нь шингэсэн хачин гэрэл нь хүртэл татагдах сэтгэл төрүүлдэг байсан юм. Би түүнийг аажим аажмаар хойд аав гэж бодохоо болиод байсныгаа үнэнээ хэлэх ёстой болов уу. Тэр миний хувьд үл мэдэгдэх, сонирхол татсан хүч болж хувирсан юм.

Ээж ээлжийн ажилтай байсан тул орой болгон харьдаггүй. Тэр үед бид хоёр л гэртээ үлддэг байлаа.

“Ямар кино үзэх үү, Мичидмаа?” гэж тэр инээмсэглэн асууна.

Би ч дуртай кинонуудаа нэрлээд, түүний дэргэд суух бүрдээ нэг л дулаахан мэдрэмж авдаг болсон. Би түүнийг нүдээрээ ширтэн, үг бүрийг нь анхааралтай сонсох дуртай байлаа. Энэ бүхэн миний доторх залуу охины сониуч зан, гэнэн мэдрэмж байсан уу, эсвэл зүгээр л тохиолдлын үйл явц байсан уу гэдгийг би өнөөдрийг хүртэл тодорхой ялгаж салгаж чаддаггүй.

Нэгэн шөнө,

ЦААШ ЮУ БОЛОХ?!, НУУЦ ХАРИЛЦАА МӨН НАСАНД ХҮРЭГЧДИЙН ҮГ ХЭЛЛЭГ, ҮЙЛ ЯВДАЛ ИХЭЭР ДҮРСЛЭГДЭХ ТУЛ НАСАНД ХҮРЭЭГҮЙ БОЛ БУЦНА УУ!