Үдшийн бүрий тасарч, уулсын сүүдэр хот руу буух үед талын салхи сэрүү татаж эхэлнэ. Булгаа энэ л үед хамгийн завгүй байдаг. Хөхүүртэй айргаа бүлж, гадаах тугал тугалаа холбож, гэрийнхээ хаяавчийг чангална. Тэр бол энэ гэрийн ноён нуруу, гал голомтын сахиул. Нөхөр Бат нь өдөржин адууны бэлчээрт, эсвэл хонины захад яваад үдшийн бүрэнхийгээр л гэрээ бараадна.

Булгаагийн хөдөлгөөн бүр нь нямбай. Гэрийнхээ доторхыг гялалзтал цэвэрлэж, хоёр хүүхдээ хооллож унтуулчихаад, нөхөртөө халуун цай, хоолыг нь бэлдэнэ. Тэр үнэхээр л сайн эхнэр, сайн ээж. Гэвч энэ бүхэн Гэгээ ирснээс хойш нэг л биш болоод явчхаж.

Гэгээ бол саахалт айлд зусахаар ирсэн хотын залуу. Сүрлэг биетэй, хурц харцтай, хөдөөний эрчүүд шиг нүүр нь наранд түлэгдэж онгоогүй, булчинлаг цээж нь нимгэн цамцны цаанаас гүвэлзэн харагдах нь цаанаа л нэг өөр. Тэд анх худаг дээр танилцсан. Булгааг хүнд усны тэргээ түрэх гээд хүч дутах үед залуу хүрч ирээд, ганцхан гараараа өргөж өгөхөд Булгаагийн зүрх цээжиндээ багтахгүй оволзож билээ.

Эхэндээ зүгээр л мэнд устай, хөршийн ёсоор харилцаж байв. Гэвч Гэгээгийн харц Булгааг зүгээр орхисонгүй. Тэр залуугийн харцанд хот газрын соёл, эрэмгий зориг, бас ямар нэгэн хэлж баршгүй хүсэл нуугдаж байлаа. Нэгэн үдэш Булгааг тугал хашихаар гадаа явахад Гэгээ харанхуйн дундаас гарч ирээд түүнийг хөтлөн авч одсон юм. Тэр мөчид Булгаагийн олон жил дарагдсан байсан эмэгтэй хүний хүсэл тачаал, өөрийгөө хэн нэгэнд эрхлүүлэх гэсэн нууцхан мөрөөдөл нь галт тэрэг шиг дүрсхийн ассан билээ.

... Орой бүр яг ижилхэн дүр зураг давтагдана.

Нар уулын цаагуур далд орж, үхэр мал хотондоо цуглахад Бат адуунаасаа бууж ирнэ. Тэр морио чөдөрлөөд, гэртээ орж ирэн гутлаа мултлаад орон дээрээ сууна. Тэгээд ширээн дээрх модон гаансаа авч, тамхиа чихээд асаана. Энэ үед Булгаа нүүрнийхээ тоосыг арчиж, үсээ нэг янзлаад, орныхоо хөлд байх өнгөтэй алчуураа мөрөн дээрээ хаяна.

— "За, би явлаа" гэж Булгаа аяархан хэлнэ. Хоолой нь үл ялиг чичирнэ, гэхдээ шийдэмгий.

Цаашаа юу болох бол? Мэдмээр байвал ҮРГЭЛЖЛҮҮЛЭН УНШИХ ДЭЭР