Намрын сэрүүн салхи хаяавч нэвт сийгэж, Данзанням буурал толгойгоо хотгор руугаа шигтгэн сууна. Гэрийн хойморт байх хуучин авдар дээр гялгар мөнгөн тоногтой, шинэхэн сур элдэж хийсэн эмээл тоос дарагданхан харагдана. Тэр эмээлийг хүүгээ цэргээс ирэхэд нь унуулахаар өвлийн хүйтэн, зуны халуунд ч дулаан гэрээсээ гарч, адууны бэлчээрт явахдаа ганзагалж ирсэн хамгийн сайн сураар хийсэн юм. Гэтэл хүү ирсэнгүй.

Данзанням, Жаргал хоёр залуудаа үрийн заяа дутаж, нутгийнхаа нэгэн ядуу бүсгүйн нялх хүүг өөриймсүүлэн авсан нь одоогоос хорь гаруй жилийн өмнөх явдал. Тэр үед Данзанням хүүгээ анх тэврэхдээ "Миний үр, чи л миний галыг манах хүн" хэмээн духанд нь үнэрлэж, өөрийнхөө бүхий л хайр, чадлаа зориулахаар шийдсэн билээ.

Жаргал гал дээрх цайгаа самарч, аягалах зуураа нөхрийнхөө баргар царайг хяламхийв. Тэрээр хүүгээс нь ирсэн, хэдхэн өгүүлбэртэй захиаг сэтгэлдээ мянгантаа уншсан байлаа.
"Аав, ээж хоёр минь, би хотод ажилд орсон. Одоохондоо нутаг руугаа очих боломжгүй боллоо. Өөрсдийгөө бодоорой" гэх хүйтэн үгс Данзаннямын зүрхийг зүссэн бол Жаргалын хувьд тэр нь амьд мэнд байгаагийн л баталгаа байв.

— Хөгшин минь, цайгаа уу. Хүү маань залуу хүн, хот газар үзэж, нүд тайлахыг хүсээ биз. Удахгүй ирнэ ээ... гэж Жаргал аяархан хэллээ.

Данзанням аягатай цайгаа ширээн дээр чангахан тавиад:
— Хөөрхий дөө, хүний хүү хэзээ ч өөрийнх болдоггүй юм байна. Өсгөсөн ачийг өвсөөр ч хариулсангүй… гэж гомдол дүүрэн өгүүлэв.

Түүний дотор “Би түүнийг буруу өсгөсөн юм болов уу… эсвэл…” гэх бодол анх удаа тодхон төрж байлаа…

👉 Үргэлжлэлийг унших бол…