Намайг Анир гэдэг. Одоо бодоход тэр жилийн цагаан сар миний амьдралыг орвонгоор нь эргүүлж, хэзээ ч мартагдахааргүй дурсамж, бас нэгэн хатуу сургамжийг үлдээсэн юм. Хотын хээнцэр охин би найз залуу болох Тулгаагаа дагаж, түүний төрсөн нутаг болох алс холын баруун аймгийн нэгэн сумын хөдөө тийш хүлэг хөлөглөн гарч билээ. Баяр ёслолын уур амьсгал орж, айл хэсэж, шинэлж явахдаа би өөрийгөө хамгийн жаргалтай эмэгтэйд тооцож явсан ч тэр бүхэн ердөө хэдхэн хормын дотор замхран гээгдэнэ гэж санаагүй.

Цагаан сарын шинийн хоёрны нар хэвийх үед бид дараагийн айл руугаа зүглэн эзгүй тал дундуур давхиж явав. Гэтэл Тулгаагийн утас зогсолтгүй дуугарав. Тэр харснаа царай нь хувьсхийж, утсаа сандран далд хийх нь надад сэжигтэй санагдлаа. "Хэн бэ?" гэж асуухад "Зүгээр ээ, ажлын хүн" гэж итгэл муутайхан хариулна. Би тэсэлгүй утсыг нь шүүрч аваад үзтэл "Миний хайр хаана байна? Санаад байна" гэсэн мессеж болон арван жилийн сурагч бололтой жаахан охины зураг дэлгэц дээр нь гялалзаж байлаа.

Бидний дунд ширүүн маргаан дэгдэв. Тулгаа өөрийгөө өмөөрч, намайг хардаж байна гэж загнасаар эцэст нь "Дургүй чинь хүрээд байгаа юм бол зайлж үз, буу!" гэж хашхичав. Тэр үед миний гомдол, хор шар хоёр зэрэг буцалж, "Ганцаараа ийм эзгүй газар яаж явах юм?" гэж айсан ч, намайг хайрлахгүй байгаа тэр хүний арчаагүй царайг хараад үсрээд л буучихсан. Машины хаалга тас хийн хаагдаж, шороо манарган давхиж одох Тулгаагийн машины гэрэл алсрахыг хараад би тэрхүү хүйтэн, нүд алдам талд ганцаараа үлдсэнээ мэдэрлээ.

Ганцаараа нилээд алхлаа. Хөл минь ядарч, нүүр ам жихүүн салхинд хайрагдан сульдаж эхлэв. Гэтэл алсаас нэгэн морьтой хүн зүглэн ирж байгаа нь харагдав. Нэгэн ахмадхан насны, нүүр нь наранд борлосон, нүдэндээ дулаахан ах байв. Би түүнд учир байдлаа хэлж, төөрч яваагаа уйлан duулан тайлбарлалаа. Тэр ах "Дүү минь, одоо удахгүй харанхуй боллоо. Энэ тал газарт чоно нохой ихтэй, аюултай. Өнөөдөртөө ахынд нь очоод дулаацаж хоноод, маргааш эрт ах нь хүргээд өгье" гэв. Надад өөр сонголт байсангүй.

ТӨЛБӨР ТӨЛӨХӨӨС ӨМНӨ ДООШ ГҮЙЛГЭЭД ЗААВАР БИЧЛЭГ ҮЗНЭ ҮҮ!